Ben ölünce ​Dursun dönen çarklar, sussun bu yorgun şehir,
Gözlerinizdeki o sahte telaş bitsin.
Ömrümü tüketen yollar nihayete ersin,
Ben ölünce, üstüme kalabalıklar değil,
En sadık dostum, o derin sessizlik gelsin.
​Yüreğime gömdüğüm o kırık dökük sözleri,
Ben ölünce, rüzgâr alıp götürsün uzaklara;
Belki bir vefasıza derinden dokunur sızısı.
​Kimse ağlamasın arkamdan, sahte gözyaşı istemem,
Ne çiçeklerle gelin ne de övgüler dizin.
Bir tek şiirlerim ve kırılan kalemimle anın beni;
Çünkü ben en çok satırlarda kaldım,
Hayata en derin izimi mürekkeple bıraktım.
​On sekiz yılın yarasını, kalbimin sızısını,
Yarınlara devredip öylece gideceğim.
Yarenlik ettiğim geceler bilsin yalnızca,
Ben bu dünyadan payımı aldım da gideceğim.
​Çok şeye sustum vaktiyle, çok şeyi içime attım,
Her yaranın üstünü biraz sabırla kapattım.
Kimse bilmez hangi gecelerde dağıldığımı,
Sabaha karşı yeniden kendimi topladığımı.
Gülüşümden güçlü sandılar beni hep,
Oysa en çok içimdeki enkazla savaştım.
​Toprak örterken üstümü, ne bir sitem ne bir ah,
Sadece yarım kalmış bir şiir fısıldasın adımı.
Hak edenler yaşasın o kazandım sandığı zaferi,
Ben mat olmamak için uğraştım bu hayatta,
Mat etmek zaten hiç bana göre değildi...
​Arkamdan nutuk çekmesin bilmeyenler acımı,
"İyi bilirdik" yalanını kuşanmasın diller.
Hangi fırtınada kırıldığımı görmeyen gözler,
Ben ölünce, tabutuma omuz vermeye kalkmasın;
Yüküm zaten ağır, bir de sahtelikler vurmasın.
​Bir ceketim kalır geriye, bir de kırık kalemim,
Yazılmamış mısraların sitemi kalır masada,
Hani o her gece koynumda büyüttüğüm sızı var ya,
Ben ölünce, o da özgür kalır belki,
Kulağına fısıldar unuttuğun o eski sevdanı.
​Şimdi toprağa verin o yorgun bedenimi,
Üstüme dualar değil, o eski şarkılar dökülsün.
Kim neyi kazandıysa bu yalancı dünyada,
Alıp tepe tepe kullansın;
Ben, bende kalan son helallikle gidiyorum.
​Yıkansın musalla taşında ömrün kiri pası,
Geriye ne bir borcum kalsın ne alacağım.
Kimin yüreğinde bir izim kaldıysa vefadan yana,
Ben ölünce, bir tek o hakkını helal etsin;
Gerisinin ne sitemi lazım bana ne duası.
​Açmayın sandıkları, kurcalamayın eski defterleri,
Hayalimdeki beni arayanlar okusun benden kalan şiirleri.
Ben bu hayatın şantiyesinde harç gibi karıldım,
Kimi zaman kırıldım, kimi zaman dağıldım,
Ama teslim olmadım o kahpe feleğe.
​Ben zenginliği cüzdanda değil, vicdanda aradım.
Kaybettim sandıklarım bile bana çok şey öğretti.
​Şimdi örtün üstümü, vakit daraldı, yol uzun,
Ardımda ne bir vasiyet ne bir ah bırakıyorum.
Kazanmak için değil, onurla savaşmak için yaşadım;
Ben ölünce, sadece "Yaşadı ve direndi" deyin.
​Mezar taşımda değil, dizelerimde arayın beni.
Bir kırık kalem, birkaç sararmış kâğıt,
Andıracak benden geriye kalanları...
Çünkü beden toprağa karışır gider zamanla,
Ama insan bazen bir mısrada yaşamaya devam eder...
​Alper KARAÇOBAN