Akdeniz Sıcağı ve Cennet Atları: "Begonviller sırtladı yazı tüm yakıcılığıyla / Bir de gönlüm." girişi, doğanın o kavurucu ritmiyle gönlün yangınını eşitlemiş. Gözlerin kaçırıldığı an doğanın ardı sıra dizilmesi ve içindeki ovalara "cennet atlarının" inmesi, aşkın insan ruhunda yarattığı o muazzam coşkuyu çok asil betimlemiş. Ama sonu nefesi kesilen, çatlayan bir at gibi bitiyor...

O kadar haklıydı ki şiir. Ve unutmamak lazım ava giden de avlanır. Diyeceklerim bu kadar. Sevgimle canım 💙

Yürekten kutlarım, çok güzel ve özgün bir şiir okudum usta kaleminizden, nice güzel paylaşımlara...saygılarımla

Yüreğine sağlık kalem.in daim olsun inşallah

Yüreğinize sağlık, şiirinizdeki metafor yoğunluğu ve duygu geçişleri dikkat çekici bir olgunluk taşıyor. Özellikle doğa ile iç hesaplaşmayı yan yana getirmeniz metne güçlü bir derinlik katmış. Emeğinize teşekkür eder, kaleminizden yeni şiirlerin doğmasını dilerim. Selam ve saygılarımla.

KADIN VE GENÇ KIZLARIMIZIN ÖLÜMLERİNE SON VERSİN BU YARGI..!

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık mükemmeldi...
selam ve saygıyla...

Okurken içimde avlanmış bir kuşun son çırpınışlarını hissettim. “Usul usul usuma sokuluyor” ne kadar sinsice, ne kadar yavaş, ne kadar fark edilmeden. Tutanak tutan kadınların aşkları… Aşkı bir tutanağa dökmek, resmiyete dökmek, belgelemek ister gibi. Ama her biri loş odalarda teslim oluyor telli duvaklı hayallere. Mantık tahtının işgalinde başrol aşk. Merhamet bakir kalmış avcı kalbinde. Yani avcı olanın kalbinde merhamet hiç uğramamış.

Begonviller sırtlamış yazı tüm yakıcılığıyla, bir de gönlüm. Yazın yakıcılığı ve gönlümün yanışı… Gülüşüne salıncak kurdu haylaz hayaller, düşüncelerin filizi ağaca evrildi, dallarında kuşlar. Ne kadar güzel başlamış her şey. Ama sonra gözlerini kaçırdığında ardın sıra dizilirmiş doğa, cennet atları inermiş içimin ovalarına. Sonsuzluğa uzanmak istermiş yelelerinde… Ne farkım vardı koşarken çatlayan attan? Yani koşarken ölen bir at kadar değersizmişim.

Bildiğim tüm sevgi harflerini usul usul rüzgara fısıldadım, kelimelerinin tüfeğiyle tarandım. En çok bu kısım vurdu. Sevgi harflerini fısıldıyorsun, karşılığında tüfekle taranıyorsun. Celladıymış aşkın. Paragrafım değilmiş masalımda, öznen değilmiş hikayende. Çok geç anlamış.

Yılların afeti olan sen, alaza basan ben. Kristalde yedi yüz, sen de kaç yüz? Bardak kırıldı dengim. Eline alırsan yüreğinden akacak… Sırtın kaşınınca anlayacaksın yalnızlığı. Çok sert bir kehanet. Yağmurun dinmesine sevinen kuşlar, yağmasını bekleyen toprak gibiyim bu aralar.

İşte tam olarak böyle. Yağmurun dinmesine sevinenler var, ben ise hala yağmasını bekleyen bir toprak. Çatlamış, kurak, bekleyen. Okurken boğazım düğümlendi. Avcı kalbinde merhamet yok. Ama av da bir gün kaçar belki. Ya da öylece yatar toprak gibi, yağmur yağsın diye bekler.