Merhametten tefekküre uzanan, az sözle çok şey söyleyen, düşündürücü ve sembolik bir şiir

Tebrikler

Sevgiler Seyidecim.🌷📝

Okurken önce bir tebessüm ettim, sonra düşündüm. Sevmem sivrisineği, lakin severim yaratanı. Ne kadar yalın bir ayrım. Hoşlanmadığın bir şeyi sevmek zorunda değilsin, ama yaratanı sevmek başka. Sonra o sivrisineğin hakkı: üçtür. Ya açgözlülüğünden çatlar ya da tek hamlede kıyarlar. Yani aslında ona bir şans tanımak, onun da bir sınırı olduğunu bilmek. Kim bilir belki de her canlının bir ömrü, bir açgözlülük haddi var.

Kırık aynalardan düşüyor suretim. Ne kadar kırılgan bir imge. Kendini toplamaya çalıştıkça parçalar avuçlardan kaçıyor. Ama en sonunda Sırrında kalıyorum demişsiniz. Sırda kalmak, belki de bütün parçaların toplandığı, kırıkların bir anlam taşıdığı o gizli yerde durmak. Ne tam olarak görünmek, ne de tamamen kaybolmak. Sadece sır olarak kalmak.

Bu üç küçük kıta içime işledi. Sivrisinek bile bir sır taşıyor. Her şey bir sır. Ve belki de en büyük sır, kırık aynalardaki suretimizde saklı.

Kısa dizelerle büyük anlamlar taşıyan, güzel bir şiir olmuş. Özellikle son dizedeki imge, insanın kendini ve hakikati arayışını etkileyici bir şekilde yansıtıyor. Kaleminize ve gönlünüze sağlık.

Merhaba
Kutlarım değerli kalemini ve eserini
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal

Anlamlıydı
insani duruşunuz
lakin bede sevmem
yazları canımı çıkarırlar
kanım tatlı ne

yüreğine sağlık...

Varlık Merhameti: İlk kıtadaki o "Sevmem sivrisineği, lakin severim yaratanı" duruşu, tasavvufi bir olgunluktur. İnsan, rahatsız olduğu bir varlığa bile "Yaratıcının eseri" diyerek kıyamıyorsa, bu merhametin en yüce mertebesidir. Sivrisineğin kaderini (açgözlülükten çatlamak veya başka bir hamleyle ölmek) izlemek, yaşamın döngüsüne müdahale etmeme, "kaderin hükmüne rıza" gösterme halidir.

OLACAĞI O...HADDİNİ BİLMEZ İSE...? SEVGİLERİMLE..GÜLÜMSETTİN..SEVGİLERİMLE .

Evrendeki en küçük ve rahatsız edici canlıya bile ilahi yaratılıştan ötürü merhamet gösterilmesi gerektiği, ancak insanın asıl zorlu savaşının dış dünyayla değil, kendi iç dünyasındaki parçalanmışlık ve varoluşsal gizemlerle sırlarla olduğudur.

“Kırık aynalardan düşüyor suretim,
kendime her baktığımda biraz eksiliyorum.
Sırrın içinde saklı kalan ben,
hem bilen hem susan bir gölgeye dönüşüyorum…”

Metin, özellikle “öldürmem” vurgusuyla başlayan etik duruşu ve ardından gelen içe kapanma hâliyle güçlü bir ruhsal gerilim kuruyor.

Yüreğinize sağlık değerli hocam, kaleminiz daim olsun. Selam ve saygılarımla.