En başından sana söylemedim mi be ADAM...?

​Güneş değilsen doğma kaderime,
Lütuf gibi merhamet etme üstüme.
Son hamlede kıyacaksan sevgime,
Aşkı nefrete el açtırmadan git.

​Sırtımı döndüğüm koca bir dağı eleyeceksen
İlk azapta darmadağın yıkıp geçeceksen ,
Kırmadan sevmeyi beceremeyeceksen,
Umudu hüsrana köle etmeden, git.

​Yaktığın bu şehri uzaktan izleyeceksen,
Karşıma geçip de utanmadan sabır dileyeceksen.
O sahte kibrini kalbime yük edeceksen,
Gururu yerle bir eylemeden, git.

Geçmişi bir kalemde sileceksen madem,
Yabancı bir selam gibi geçeceksen aniden,
Bir enkaz bırakıp da kaçacaksan yüzümden,
Hatırayı maziye mahkum etmeden, git.

​Çeşmimin her katresinde sen varsın,
Eğer bu sızıyı dindirmeyeceksen neye yararsın?
Madem en zor günümde arkandan baktıracaksın,
Göz yaşımı gurura yoldaş etmeden, git.

​Yalan vaatlerle oyalama çocuksu kalbimi,
Geriye vermeyeceksen o çaldığın kendimi.
Taşıyamayacaksan bendeki bu sarp yerini,
Yarınımı bugünden infaz etmeden, git.

​Baharı müjdeleyip kışı getireceksen peşinden,
Gönül sarayımı yıkacaksan en ince yerinden,
Beni böyle bir başıma vuracaksan derinden,
Güveni şüpheye esir etmeden, git.

​Aramıza ördüğün o koca duvarlar aşılmazsa
Sönmüş bir ocakta yeni bir ateş yakılmazsa.
Bunca haksızlıktan sonra yüzüne bakılmazsa,
Sönmüş külleri yeniden kavurmadan, git.

​Ahdinin arkasında duramayacak kadar sığsan,
Yüreğime fırtına olup felaket gibi yağsan,
Bir ömür gölgem olup uzağımda kalsan,
Varlığını yokluğuna düşman etmeden, git.

​Adımı yabancı bir rüzgara fısıldayacaksan,
Beni bu koca şehirde yalnız bırakacaksan,
Geçtiğin yollardan bir daha çıkmayacaksan,
Gözümdeki o son nefesi tüketmeden, git.

Bak şimdi sevgili bak yarattığın KADINA...

​Ne bir helallik iste benden ne de bir veda,
Zaten ne sesimiz kaldı geriye ne de bir seda.
Mademki bu koca sevda oldu bir hiç uğruna feda,
Yüreğimi nefrete mühürletmeden, git.

​Hangi lisan susar bunca ihanetin üstüne?
Kaç yangın sığar bir kadının göğsüne?
Madem enkazımı basamak yapacaksın kibrine,
Ruhumu bu bedende diri diri gömmeden, git.

​Yıkılan tahtımın altında canım çekişiyor bak,
Gözümde bir damla yaş değil, koca bir ırmak.
Sana son kez haykırıyorum, bu nasıl bir yıkmak?
Feryadımı arşa şahit etmeden git.

​Doğurgan umutlarımı çorak topraklara serptin,
Ben sana can dedikçe, sen canımı deştin.
Meğer sen en başından beri firkat sancısıyla gebeydin,
İçimdeki o masum çocukluğu öldürmeden, git.

​Bir kadının son sığınağıydı o yıkıp geçtiğin dağ,
Şimdi ayaklarımın altında kördüğüm bir ağ.
Beni solan gençliğimle baş başa bırakıp sağ,
Vicdanını yalanla avutmadan, git.

​Ciğerime çektiğim nefes bile batıyor artık,
Bu kapı kapandı, bu köprü yıkıldı artık.
Senden kalan ne varsa canımdan söküp attım,
Beni kendime katil etmeden, git.