Bizler, incelikle dokunmuş bir ömrün sabrıydık,
Dünyanın kaba yükü karşısında hep haklıydık.
Bir yaprağın düşüşüne titreyen o temiz nefes,
Ne bilsin ki bu düzende hoyratlıkmış asıl kafes.

Biz karıncanın hakkını özümüzden korurken,
Adaleti aradık bu yalan dünya dönerken
Butün o titrediğimiz, o can bildiğimiz değerler,
Gözümüzün önünde un ufak oldu birer birer.

​Gördük o devasa güçlerin , aslında ne kadar cüce olduğunu,
Bir kadının zarafetini zayıflık sayıp, canına okunduğunu.
Korkaklığı güç diye pazarlayan o sığ, o çiğ kalabalık,
Söndürdü bir hayatı ilmek ilmek ören ışığı, yazık...

Koptu en büyük kıyamet insanın kendi varlık bağında;
Gördük anne babasına eziyet edenleri ömrün son çağında.
Kendini doğuran ak saçlı gövdeyi yük sayan nankörlük,
Bizim can sakındığımız toprağa vurulmuş bir körlük.

​Ve sevgiyi sadece dilde bir süs, bir unvan bilenler;
Yalan kuşanıp kalbimize sahte tebessümle gelenler...
Ağızdan dökülen o yaldızlı sözlerin arkası bencil bir hırs,
Bilindik yalanlarla çevrildi etrafımız

Tüketilecek bir meta gibi baktılar her kutsal adanışa,
İyileştirmek istediğimiz ne varsa, çekti bizi bu aldanışa.
Can üfleyip sarmaya çalıştığımız o yabancı gövdeler,
Birer infazcıya dönüştü, kalbimizi süzdüler.

​Bu yüzden şimdiki susuşumuz,ne bir yenilgi ne de keder,
Bir inancın toprağa verilişidir bu, ölümden de beter.
İçimizde birbiri ardına devrilen o en ağır gidişler,
Bırakmadı geriye tutunacak bir gölge, bitti o eski bekleyişler.

Gitmekle kalmak arasındaki o ince çizgi silindi derinden;
Çünkü kelimeler çoktan kırıldı en hassas yerinden.
​Hangi dize kapatabilir artık kalbin bu dikiş tutmaz yarasını?

Dünya çoktan kaybetti o eski, o çocuksu çehresini.
Başımız sağ olur mu bilmem ama dünyada insanlık kalmadı...
Ve o büyük haksızlığın eşiğinde, cümleler hükmünü yitirdi .
Şiir bitti, geriye sadece o asil sessizlik kaldı...