Âşk Ruh’unu Kalemimin ucundan içiyor yine bu gece

Âşk bahçıvan gibidir.
Elinde makas değil, fırtına vardır. Ekersin tohumu toprağa, biçersin göğsünü. Gönül bahçeni dağıtır.

Âşk Bülbül gibi figan eder...

Gece yarıları ötersin karanlığa. "Seviyorum" dersin rüzgara. Sağını solunu kollayamazsın...

Âşkın günahı yoktur derler...
Günahı yok, vebali var. Her tebessümün sevdiğin için... O tebessümü çalarsın Samanyolu’ndan, Allah’ın bahçesinden. Yıldız koparırsın gökten, avuçlarına sığdıramazsın. Yanar ellerin. Ama yanmaya razısın.

Ve âşk kontrolsüz güçtür...

Belkıs’ın köşkünü ayağa getirir...
Nede güzel demiş şair Seba Melikesi’nin tahtını yerinden oynatan güç, işte o. Âşk geldi mi akıl kaçar, mantık diz çöker. Süleyman’ın orduları bile duramaz önünde.

Âşk buydu işte: Kontrolsüz güç, gönül evini dağıtan, figan ettiren... Ama bir o kadar da gökten yıldız çaldıran.