Aydınlığımda beni görmek kolay,
asıl mesele karanlığımda görebilmektir.

Kalbime baktın mı sen?
Peki ya ruhuma en yakın olduğun an, hangi andı?
Ne zaman fark ettin içimdeki naif çocuğu?

Ben de kendini fark ettiğinde neler hissettin söylesene?
Bir parça buldun mu kendi çocukluğuna dair?
Kaybettiğin seni, bende bulduğunda, içindeki boşluk doldu mu?

Biliyor musun,
Kalbime en yakın,
hücrelerimde kanımla birlikte,
bedenimi gezinen sensin,
senin ruhun, senin çocukluğun ve senin var oluş sebebin..

İç dünyam kadar, bedenimde her organımda bir iyileşme gösteren,
onaran bir sırsın sen.
Alemler de buna şahit.
Kainatın ta kendisi olan ben,
ilahi bir aşkla yaşıyorum seni kendi iç alemimde.

Gözlerimi her kapadığımda hissediyorum ruhunun sesini,
kalbindeki beni gördükçe aşık oluyorum bir kez daha sana.

Milyarlarca hücremin içinde,
beni hayatta tutan bu dünyayla,
kurduğum bağın köprüsü olan aşk,
sevgi anahtarı ile açtığım varoluşumun sebebi de sensin, sen..

senden önce yaşanmışlığım olmamışçasına,
hafızamı yitirişime tanıklık eden senin de,
aynı şeyleri yaşayışın yetiyor nefes alışıma

kalp ağrımızın bir oluşunun sebebi de sensin..
birbirini seven iki kalp tek bedene ağır geliyor olsada
bu dünyaya ait olmadığımızın bir işaretini taşıyor