Söylesene yar,
sen “gel” dedin de ben gelmedim mi?
Elimi tutup “gidelim buralardan” dedin de
ben gitmedim mi?
Gözlerime bakıp “seni seviyorum” dedin de
ben seni sevmedim mi?
"Benimle kal" dedin de ben kalmadım mı?
“Özledim, gel” dedin de özlemini dindirmedim mi?

Peki, sen ne yaptın beni üzmekten başka?
Sadece küstün… Uzaklaştın… Benden gittin.
Kırdın, yıktın, vurdun. Umursamadın.
Duymadın sesimi,
dinlemedin yüreğimi.
Ne öfken dindi bana,
ne de sevgin yeniden bıraktı kendini avuçlarıma.

Beni kendi suskunluğunun içinde yalnız bıraktın.

Söyle bana hadi,
biz ne ara olduk böyle?
Ne zaman yabancılaştık birbirimize?
Hangi gurur aldı seni benden?
Hangi duygun tükendi de yerini öfkeye bıraktı?

Ben sana hep “boynunu bükme, asma yüzünü.
Gözlerin dolmasın yine;
bir tek gözyaşın düşmesin yere.” demedim mi?
Ömrüm boyunca kalbini,
kendi yüreğimde taşımaya söz vermedim mi?
Senin canın yanmasın diye kendi canımı acıtmadım mı?
senin yüzünde açacak küçücük bir tebessümü bile
kendi mutluluğumdan daha değerli saymadım mı?
Her gülüşün için ruhumdan bir parça vermedim mi gözlerine?

Ama sen ne yaptın peki?
bütün bunlara rağmen beni sessizce sildin.
ve gittin uzaklara.

Söylesene yar…

Seni benim kadar kim sevebilir böyle çıkarsızca?
Kim üşüyen kalbini böyle bir sevgiyle ısıtır?
Kim gözlerine böyle içten, böyle çocukça bakar?
Kim seni kaybetmenin sessiz korkusunu içinde taşırken bile
sevgisinden vazgeçmeden sever?
Ben senden asla vazgeçmedim.
Engellesen de gitmem senden.
Kovsan da beklerim usulca.

Bazen insanın aklı “git, sen de vazgeç" diyor,
yüreğiyse “kal” diye direniyor.
Bazen insan gurur yapıyor,
sevdiğine küsüyor.
Sonra bir şiir çıkıyor karşısına;
birkaç dize okuyor ve
kendinden birşeyler buluyor,
işte o an bir anda unutuluyor verdiği sözler,
yeminler,
vazgeçmeler bitiyor,
kalbi titriyor deli gibi...
Yüreği sessizce bağırıyor:
“Sen hâlâ onu seviyorsun.
Öyleyse neden gurur yapıyorsun?”
burnunda tütüyor özlemi,
boğazına düğümleniyor hasreti,
gözleri buğulanıyor ..

Belki sen de kalbindeki benimle vedalaşamadın.
Belki sen de zaman zaman “Böyle olmasaydı…” diyorsun.
Belki senin de gözlerin buğulanıyordur bizim şiirimizde..
Bilemiyorum.

Ama şunu iyi biliyorum:
Ben seni yalnızca sevmedim;
seni ömrüme kattım.
Varlığını kendi varlığıma,
acını kendi acıma,
sevincini kendi sevincime karıştırdım.

Sen üşüme diye içimde baharlar hep yaz oldu.
Sen kokusunu seviyorsun diye açan çiçekler hep frezya oldu.

Şimdi bütün bunları unutup
bana neden böyle uzak durduğunu soruyorum.
Söylesene yar…
Ben seni bu kadar çok severken, seni benden kim aldı?
Hangi öfke, hangi gurur, hangi kırgınlık çaldı seni benden?
Ben hâlâ seni böyle severken…
Ne çaldı yüreğini benden?