Hayat bir nehirmiş, çağlayıp akan,
Günü güne ekler, duyulmaz sesi.
Zamanın çarkıdır ömrü de yakan,
Alınan her nefes, yolun bestesi,
Dünya dedikleri bir kuş kafesi.

Bugün var olanlar, yarın yok olur,
Mülkün sahibi Hak, bizler bir yolcu.
Kibirle yürüyen tez günde solar,
İyilik yapmaktır kulun has borcu,
Sevgiyle sarılmak hayatın ucu.

Ne dertler kalıcı, ne de bu neşe,
Gecenin koynundan doğar hep güneş.
Aldanma dünyada yalancı düşe,
Sabırla yürüyen menzile erer,
Gönül gözü açık gerçeği görür.

Heybeni doldur da temiz amelle,
Güzellikler bırak göçüp giderken.
Anılmak istersen hoş bir sedayla,
Gönül kırma sakın vakit var iken,
Huzura kavuşur insanlığa eren.

Hayat bir çizgidir, doğumla ölüm,
Arada yürünür koskoca yollar.
Bazen neşe gelir, bazen de zulüm,
Solar birer birer yeşeren dallar,
Sessizce silinir o şanlı kullar.

İnsan bir nefesten ibarettir,
Gelenler sır olur, gidenler dönmez.
Makamlar, servetler hepsi bahane,
Gönülde yakılan o ışık sönmez,
Asilce yaşamış kul asla yenilmez.

Bazen bahar gelir, çiçekler açar,
Bazen dert rüzgarı savurur yaprak.
Zaman bir su gibi sinsice kaçar,
Sonunda bizleri bekler şu toprak,
En büyük gerçektir Hakka uyanmak.

Ağlamakla gülmek ikiz kardeştir,
Gecenin ardında gizlidir gündüz.
Sabır bu yollarda candan bir eştir,
Yokuşlar aşılır, elbet olur düz,
Yeter ki kararmasın o temiz yüz.

İyilik ekmeli insan yarınlara,
Heybende sevgiyle yürümek gerek.
Aldanma dünyanın yalan kârına,
Mertçe yaşayarak ömrü bitirmek,
Allah’a yüz akıyla erişmek gerek...

Ufuk Güney