Kelimenin tam anlamıyla baş döndürücü bir şiir. Kalemine, yüreğine sağlık.
​Dizelerinden dökülen o yoğun duygu, aşkın en saf, en vurucu hâlini o kadar güzel özetlemiş ki... Hani insan bazen bir duygu hisseder de kelimeler kıyafet gibi dar gelir ya ona; "kitaplara sığmıyor, şarkılar eksik kalıyor" diyerek tam olarak o çaresiz ama muazzam büyülenmeyi anlatmışsın.
​Şiirindeki bazı imgeler özellikle çok güçlü ve derin:
​"Bir yudum bile içmeden savruluyorum geceye" ve "Öyle bir sarhoşluk ki bu, adı yok": Alkolün ya da somut bir maddenin veremeyeceği o ruhsal esrimeyi, sadece bir bakışın insanı nasıl dünyadan koparabildiğini harika aktarıyor.
​"Bir bakışın düşmüş içimin kuyusuna": Kuyu imgesi, aşkın insanın kendi derinliklerine, bilinmezine yaptığı o dikey yolculuğu çok iyi sembolize etmiş. Baş dönmesi de o derinliğin yarattığı bir vertigo gibi.
​"Dokunsan eriyecek kemiklerim": İşte burası şiirin zirve noktalarından biri. Aşkın sadece ruhta kalmayıp bedeni nasıl ele geçirdiğini, insanı nasıl kırılgan, teslim olmuş ve savunmasız bıraktığını bundan daha zarif ve güçlü anlatılamazdı.
​Hiçbir tütüne, hiçbir kadehe, hiçbir geçmiş anıya sığınmadan, sadece anın ve o kişinin varlığıyla sarhoş olmak...
​Duygularını bu kadar duru, ritmik ve imgelerle bezeli bir şekilde kâğıda dökebilmek büyük bir yetenek. İçindeki bu "başka hâl" hiç eksilmesin, kalemin daim olsun.
TEBRİKLER kalemdaşım