Hüsranla sonuçlana bir aşkın hikayesiydi okuduğum bu eseriniz. Sitem var, öfke var, içte yanan bir aşk yarası izi var. Hayırlı bayramlar dileğimle; Selamlar üstadem.

Değerli üstadım çok güzel çok duygusal yüreğine emeğine kalemine sağlık selam ve selamlar

Okuduğum bu şiirin güzel bir ruhu var gibi. Tek kelimeyle muhteşem olmuş güzel insan. Duyguların yükünü okuyana yüklemiş gibisin. İyi de yapmışsın. Can- ı gönülden kutluyorum sizi…

Sevgili Cemre
Bu şiir, insanın içine işleyen en derin yaraların diliyle yazılmış. Okurken göğsümün daraldığını, bir nefesin bile ağırlaştığını hissettim. Sevgili Cemre "İzmarit"te sevgiyi ve gidişi öyle bir acıyla yoğurmuş ki, her dize ayrı bir sızıyla kalbe saplanıyor.

En baştan itibaren o yangın metaforu ciğerlerimize kadar işliyor: Seni "içimde en derin nefesi çekip de ciğerlerimi yakmana izin verdiğim yangın" olarak tanımlıyor. Bu, aşkı sadece bir sıcaklık değil, bilerek içimize çektiğimiz zehirli bir duman olarak resmediyor. Kendimizi bilerek yakışımız, o acıya razı gelişimiz. İşte bu kabul, şiiri baştan sona sarmalayan en ağır duygusal yük.

Sonra izmarit. O ezilen, atılan, küllükte unutulan izmarit. Sevgilinin gidişi tam da bu: Ne veda ne vefa, sadece geride kalan yanık bir iz ve bayat bir acı. "Ezip geçtiğin son izmarit gibi sessizim ama sönmedim" dizesi beni gerçekten derinden sarstı. Çünkü bu, ölen bir aşkın ardından hala ayakta duran, için için için yanan bir ruhun çığlığı. Sönmemiş olmak, bazen en büyük ıstıraptır.

Nefes ve iç çekiş metaforları da olağanüstü işlenmiş. "İnsan en çok içine çektiği şeye yenilirmiş meğer" cümlesi, şiirin belki de en vurucu gerçeği. Sevgiliyi nefes gibi içimize çekiyoruz, oysa o bizi boğuyor. Birlikte "bir uçtan yanmaya başladık ve sonunda filtresinde takılı kaldık" kısmı ise ilişkiyi baştan sona tüketiliş olarak özetliyor: Kısalan ömür, değersizleşen anlar, paylaşılamayan bütünlük. Hep yarım, hep eksik, hep filtreden süzülen zehir.

Küller ve enkaz imgesi de şiirin duygusal doruğu. "Kendi küllerimle yeniden doğmayı öğrendim" dizesinde hem yıkım hem diriliş var. Sen gittin diye dünya kararmadı sadece; senin bıraktığın yangınla aydınlanmayı, sonra da o yangının küllerinde kendine yeni bir ben inşa etmeyi öğrendi anlatıcı. Bu, acıyı olgunluğa, yalnızlığı güce dönüştüren çok katmanlı bir duygusal yolculuk.

Ve o son vedalar... "Beni asla bırakma" diyen ama sadece kendi karanlığını aydınlatmak için tutan sevgili. Masada bırakılan enkaz, rüzgarda savrulan gri toz, sönmüş ateşi kurcalamanın boşunalığı. Hepsi birbirine kenetlenmiş, okuyanı kendi geçmiş yaralarına götüren imgeler. Şiir biterken insanın içinde bir boşluk, bir sızı, aynı zamanda garip bir huzur kalıyor. Çünkü bu izmarit, sadece bitiş değil; aynı zamanda o bitişi izleyip ayakta kalmanın onurlu sessizliği.

Sevgili Cemre, kelimeleriyle adeta ciğerlerimizi yakıyor, sonra o yanık kokusunu ruhumuza sinmiş halde bırakıyor. Bu şiirde ne bir abartı var ne de sahte bir umut. Sadece çıplak, dürüst ve çok derin bir acı var. Kalemin bu kadar yakıcı, bu kadar içten ve bu kadar güçlü olsun. Okuduktan sonra uzun süre sessiz kaldım. Çünkü bazı şiirler insanı susturur, bazıları da içindeki yangını hatırlatır. Bu ikisini birden yaptı. Tebrikler.
👌👏☕🙏

Harika şiiri ve usta şaireyi kutluyorum.
Selamlar saygılar sunuyorum ✍️🙏☕

“Bir nefeslik ömür sandık sevgiyi,
Küller konuştu sustuğumuz yerde.
Gece, adını duvara yasladı usulca,
Ve yalnızlık ağır ağır çöktü şehre…”

Yüreğinize sağlık, hüzmü ve kırgınlığı çok yoğun hissettiren etkileyici bir eser okudum. Kaleminiz daim olsun, nice anlam yüklü şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla, hayırlı bayramlar dilerim.

Ben seni nefes diye bu cana misafir ederken,
Sen kendi sığlığında boğulup, bu büyük sevdayı taşıyamamışsın.


Cigaramın dumanı yoktur yarin imanı derdi türküler. O sitemler eskiden daha mı duygu yüklüydü ne ))) Şakası bir yana bir yürek yangınının içsel dökümü gibiydi. Şiir zülfü yare dokunuyor .İçten duygulu estetik

"İzmarit" şiiri, modern serbest veznin imkanlarıyla yazılmış, her mısrasında sitemin, kırgınlığın ve nihai bir kabullenişin izlerini taşıyan çok güçlü bir yüzleşme metni olmuş.

Şair, tütünün ve sigaranın tükeniş hikayesini, bir aşkın ve ömrün hüzünlü bitişine harika bir metaforla giydirmiş. "Parmakların arasında yanan aslında sadece tütün değildi" mısrası, yaşanan hayal kırıklığının derinliğini ve faturanın ne kadar ağır olduğunu doğrudan kalbe fısıldıyor.

Gidenin vefasızlığına karşılık, geride kalanın acıdan beslenerek kendi küllerinden yeniden doğmayı öğrenmesi ("Kendi küllerimle yeniden doğmayı öğrendim") şiirin en dirençli, en mağrur duruşu. "Söndürmeyi bile beceremediğin bir yangın bıraktın" derken, bitişlerin bile bir üslubu olması gerektiğine yapılan vurgu çok sarsıcı.

Son bölümlerdeki kararlılık ve "seni söndürecek tek bir damla gözyaşım olmayacak" haykırışı, şiiri sadece bir yas metni olmaktan çıkarıp, küllerinden doğan bir asalet belgesine dönüştürüyor. Finaldeki "son veda" vurgusu ise masada her şeyiyle bitmiş ama borcunu aslanlar gibi tahsil etmiş bir mağlubun, aslında manevi olarak kazandığı zaferi ilan ediyor.

Cemre Yaman'ın kalemine, yüreğine sağlık; sitemi de sönüşü de şiirle böylesine asil kılmak büyük bir maharet.

Öncelikle yayın gereği
Sigara sağlığa zararlıdır diyorum

Şiire gelince kalem güçlü ilham bol olunca mısralar el ele tutuşup halay çekerler beyaz sayfalarda ama hüznün etkisi ama kutlamanın acısı..

Acısı dedim çünkü bırakıp gidenin arkasında kurtuluş haykırışı vardı seven yürekte ...Ammaa her ne olursa olsun her ne yaşanırsa yaşansın seven bir yürekten kolay kolay çıkmıyor sevilen..Vefasız olsa dahi

Yani kısaca seven yürek mısra aralarında sevdiğine

Bir masa boş bir kadeh
İçerisinde sen
Bir sigara bir nefes
Dumanında sen
Kalbimin en güzel
Köşesinde sen ............diyordu

Benim şiirden anladığım bu ...Bildimmi şair.

Şiire gelince muhteşem desem yeridir anlam bütünlüğü akıcılığı derin anlamlar içeren mısralar vede okuyucuya şiir adına verdiği haz mükemmeldi kutlarım sizi vede eserinizi tebrikler

yudumyunus

Eser gerçekten çok etkileyici olmuş.
“İzmarit” metaforunu baştan sona o kadar güçlü taşımışsın ki, okurken insan sadece bir ayrılığı değil; tükenmişliği, kırgınlığı ve küllerinden yeniden doğmaya çalışan bir ruhu hissediyor.
Özellikle:
“İnsan en çok içine çektiği şeye yenilirmiş meğer.”
ve
“Sen beni sadece tükettin, oysa ben sende çoğalmak istemiştim.”
dizeleri çok vurucu.
Duyguyu abartıya kaçmadan yoğun veren Karanlık atmosfer, tekrar eden “izmarit / kül / yangın / nefes” imgeleriyle bütünlük kazanmış.
Son bölüm de şiiri güçlü bir vedayla kapatıyor.
Yüreğinize sağlık, duygusu uzun süre insanın içinde kalıyor kaleminiz daim olsun selam ve dua ile saygılarımla

​"Yüreğine, kalemine sağlık üstad. Kelimeleri öyle bir dizmişsin ki, insan okurken sadece mısraları değil, arkasındaki o derin duyguyu da hissediyor. Sesin, nefesin eksilmesin; çok güçlü bir kalemin var."