Evin direği sevgi, merhamet, hürmettir;
Er olanın ziyneti, eşine muhabbettir.
Tatlı dilin kurduğu yuvada berekettir,
Gönül yapan er kişi her dâim izzettir.

Hatun incinirse de ocak duman tutmazmış,
Sevgi eksik olunca baht çiçeği açmazmış.
Bir gönüle sert çıkan muradına kaçmazmış,
Yar gönlünü hoş eden gam yükünü seçmezmiş.

Yiğit odur eşinin gözyaşını silendir,
Darda onun yükünü omuzunda bilendir.
“Sen nasıl istersen” deyip gönlünü alandır,
Haneyi cennet edip huzur ile kalandır.

Asil olan bağırmaz, sözü ince söylermiş,
Hatununa hürmeti kendisine eylermiş.
Yuvasında sevgiyi sabır ile büyütmüş,
Bir tatlı söz bin derdi gönüllerden süpürmüş.

Er kişi ki hatuna kıymetini verendir,
Öfke ile değil de şefkat ile serendir.
Kadın gülerse evde bahar olur her yanı,
Bir tebessüm ısıtır kış gününde her canı.

Anan gider, baban da bir gün göçer dünyadan,
Ömür yoldaşın kalır gecede ve rüyadan.
Çocuklara analık, erkeğine sırdaş olur,
Sadık olan bir eşten nice gönül var olur.

Hanı han eden sırrı bilmiş eski erenler,
Hatununu baş tacı eylemiş hep erenler.
Sevgi ile eğilmiş nice sert mizaç dağlar,
Merhametle kurulur yuvalarda otağlar.

Mahrumî der: yuvada sevgi varsa baht olur,
Eşine değer veren gönüllerde taht olur.
Bir güzel söz bin altın, bir hoş bakış can olur,
Hatununu incitme; huzur sana yâr olur.