KASIM AYI

Bulutların gölgesi düştü Dağlara,
Uzaktan gelecek yolcuları bekler gibi
Bozkırın derinliklerine bakan
İnsanların hasretiydin sanki
Düştün yüreğime
Gözlerim doldu hasretinden
Kasımdı aylardan
Soğuğun habercisi gibi
Sanki saklanmıştı
yağmur tanelerinin arkasına
Bozguna uğramış,
Tabiatın kaçışıydı belki de
Gözyaşlarımın çoğaldığı aydı
Belki de bundan sevemedim
Aklımda yüreğimde kalan
İlk ve son ayrılıkların ayıydı Kasım
Sesim titrerdi seninle konuşurken
Avuçlarımda tutardım
Sesini uçup gitmesin diye,
En çokta saçlarını okşarken
Nefesindeki hazdan
Koşardım sana dörtnala
İçimde yangınlar çoğalırdı
Söndüremezdim
Sen elimi tutuncaya değin
Otobüs götürmeden gideceğin yere seni
Ben götürürdüm rüyalarımda
Aynı koltukta birlikte yolculuk ederdik
Başını yüreğime yasladığında
Duyardım seni sevdiğimi
Boş koltukta dönünce anladım
Beni terk ettiğini
Belki de bundan sevemedim
Kasım ayını