19 Mayıs
Karanlık çökmüştü vatanın bağrına, yorgundu hilal,
Paylaşılmıştı sokaklar, tersine dönmüştü ikbal.
Suskundu minareler, boynu büküktü mabetlerin,
Yüreğinde sancısı vardı zincire vurulmuş devletlerin.
Ama bir sönmeyen ateş vardı, bir göğüste çarpan yürek,
"Geldikleri gibi giderler!" diyen bir sese inanmak gerek.

Bir gemi kalktı İstanbul’dan, adı Bandırma,
Yükü hürriyetti onun, dalgalara aldırma!
Karadeniz hırçındı, Karadeniz deli ve hırpalı,
Oysa sinesinde taşıyordu mavi gözlü bir kartalı.

Gidilen yol meçhul değildi, yol vatanın kalbiydi,
O ilk adım ki, yüzyıllık esaretin reddiydi.
Samsun ufkundan doğdu o sabah güneş,
Anadolu’nun bağrında tutuştu binlerce ateş.

Erzumum yiğitlerinden, İzmir’in efelerine kadar,
Bu sesle uyandı uykusundan ovalar, dağlar.
Sivas, Erzurum derken dalga dalga büyüdü bu nida:
"Ya istiklal ya ölüm!" diyordu canlar vatan yolunda