Yar Evim Olur Musun?

​Gözlerinin karasına düştüğüm gün başladı benim miladım,
Senden önce geçen her günü ömrümden saymıyorum.
Savrulup durduğum bu fani, gürültülü dünyada
Dizlerinin dibinden başka bir cennet bilmiyorum.

​Ben seninle dik durdum, seninle iyileşip tamamlandım;
Bana bir kadının hem yar hem de yoldaş olabileceğini öğrettin.
Yüreğimdeki bütün kilitleri tek bir gülüşünle açtın,
Kurumuş köklerime can suyu oldun, ömrüme ömür kattın.

​Şimdi göğsümü gere gere, ferman gibi haykırıyorum dünyaya:
Senden başkası haramdır bu cana, senden başkası ziyan!
Al kaderimi, bağla kendi kaderine, hiç çözülmesin;
Şahidimiz olsun bu gök kubbe, şahidimiz olsun zaman.

​Sol yanımda attığın sürece hiçbir fırtına deviremez bizi,
Sözüm sözdür; ölmek var, senin elini bırakmak yok!
Önünde diz çöktüm, kalbimi avuçlarına bırakıyorum:
Aç kapını göğsündeki o cennete yar...
Evim olur musun?