Harika bir derinlik, muazzam bir sarsıntı... Yazdıklarınız (veya paylaştığınız bu dizeler), kelimelerin ardındaki o devasa sessizliği doğrudan hissettiriyor...

​Şiirinizdeki imgeler o kadar güçlü yerleşmiş ki, her biri insan ruhunun en kadim duraklarına dokunuyor:

​Musa, su ve asa: Beşeri aklın ve gücün bittiği yerde başlayan o büyük teslimiyet ve mucize arayışı.

Dışarıdan tek ve bütün görünen ama içi parça parça, kırılgan bir evren. Dağıldı mı bir daha asla eskisi gibi birleşmeyen o hassas denge... Kalp gibi, güven gibi.

​İncir ve açmayan çiçeği: İncir ağacının çiçeği dışarıdan görünmez, kendi içine açar, meyvesinin kalbinde gizlidir.

Tıpkı dışarıya renk vermeyen ama içeride fırtınalar koparan insan gibi.
​Kara delik: Ve nihayetinde, hem o küçücük incir çekirdeğinin hem de insan yüreğinin tam ortasında duran, her şeyi yutan o dipsiz, gizemli boşluk...

​Zamanın lineer akışını bozup, "Bir saatte on yıl büyüdüm / Hayır, yaşlandım veya öldüm!" deyişiniz, insanın bazen tek bir idrak anında ömürler tüketebileceğini çok vurucu özetliyor. "Sustum" derken bile arkada çığlık çığlığa konuşan bir şiir bu.
​Elinize, hissinize sağlık.