Şehrin cebinde kırık bir ayna kanatıyor yüzümü.
Bakıyorum, gördüğüm geri dönmüyor.
Dudaklarım kapalı.
Bir düşüncenin yarığından sessizlik sızıyor.

Gerçek yer değiştiriyor, söz geride kalıyor.
Bazı cümleler yüz gibi kalıyor.
Yüzüm hafızasız bir güne yaslanıyor.

Bir kadın geçiyor, unutulmuş bir istasyon gibi.
Saçlarında küf tutmuş zaman,
ellerinde dokunulmamış hayatlar.

Bakmak kendime çarpıyor.
Her adımım bir öncekini geri alıyor.
Sevgi, iki boşluğun çarpıp susması.
Temas yok. Sadece kenarlar değiyor.

Aynalar çoğalıyor.
Ben eksiliyorum.
Söz ağzımda yer değiştiriyor.
Susmak, kelimenin geri çekilmesi.

Hüzün, geceye benzeyen bir sis.
Ne açılıyor ne kapanıyor. Sadece kalıyor.
Sonra anlıyorum:
Karşılaşmalar birleşmek için değil.
Dağılmanın biçimini gösteriyor.

İnsan yokluğunu yüzünde taşıyor.
Silinmeyen bir iz gibi.