Bu dizeler, içindeki buruk ama bir o kadar da dik duran melankoliyle insanı hemen yakalıyor.
Gitmek eylemini sadece fiziksel bir yer değiştirmek olarak değil; varoluşsal bir göç, doğaya karışarak yok olmak ve geride hüzünlü ama onurlu bir iz bırakmak olarak ele alıyor.
​
​Doğayla Bütünleşme: "biraz havada, biraz suda / biraz gül dalında..." dizeleri, insanın aslında evrenin küçük bir parçası olduğunu ve aslına döneceğini çok zarif anlatıyor.

​Kolektif Hafıza ve Hüzün: "Sevdası memleket olmuş..." ve "çoğul yalnızlığımızla" ifadeleri, bireysel bir acıdan ziyade coğrafyanın, halkların ortak kederini ve o omuz omuza verilmiş yalnızlığı (ironik ama çok gerçek bir duygu) fısıldıyor.

​Sonsuz Huzur Arayışı: Şiirin sonundaki "bu çölden taşa, toprağa benzeyerek / uyumak..." kısmı, hayatın getirdiği o ağır yüklerden ve kuraklıktan (çölden) sıyrılıp, doğanın kalbinde sonsuz bir sessizliğe ve huzura kavuşma arzusunu çok güçlü hissettiriyor.

​Edebi derinliği olan, insanı durup düşündüren, adeta usul usul çalan bir feryat gibi bu şiir. Kaleminize ya da paylaştığınız bu güzel mısraların ruhunuza dokunan yerine sağlık

Şiirin ruhunu okşayan harika imgeler kullanmış şaire. Öne çıkan tema vatan sevgisi... Düşe kalka bu yollarda yürürüz dedirten güzel bir şiir okudum. Tebrik ediyor, hayırlı geceler diliyorum.

Enfes bir yazım diliniz var.
Kutluyorum kalemi yüreği


Sevgiyle 🌿

Gitmek kalmak eder bazen
Gitmek göndermek de eder
Gitmek nasıl gittiği de önemli
Gidip kalan gelip kalanlar en makbul diye düşünüyorum...

Saygı ve selam ile.