Deniz:
Ben ki nice gemileri yutmuşum tek nefeste,
Nice canları saklamışım en derinimde.
Kimilerine ev, yuva olmuşum,
Kimini bir daha uyanmamak üzere koynumda uyutmuşum
Hem sin hem ev olmuşum...

Kaya:
Ben ki senin dilsiz şahidinim,
Nice sessiz ağıtlar işittim.
Sana koşan bana basıp geçti...
Sen beşik oldun ben eşik, öylece izledim...

Deniz:
Rengim bile yalandır,
Gökyüzünden bir yansımadır.
Evrende çok kibirli derler bana,
Ne yapayım güzellik başa beladır

Kaya:
Her dalganda acımı yüzüme vurdun
Çirkinliğimi gönlüme çarptın durdun
Senin başındaki o bela
Sana ancak imtihandır

Deniz:
Kaç yıl tükettik burada yan yana,
Bil ki dalgalarım içini yaralasa da
Senden başka sevdam yok bu dünyada...
Sev desem sever misin
Bu kadar ah varken üzerimde?
Gel desem gelir misin
Bu hırçın maviliğe?

Kaya:
Bunca zaman duygusuz bildiler beni,
Sanki bu taştan gövdemin yoktu kalbi.
Dünya sanar ki gidemediğim için kalırım,
Oysaki cezamdır sana olan aşkım.
Hırçınlığınla savur, maviliğinle yak beni
Köklerimle bağlıyım bu darlığa
Ne ruhumla sana gelebilirim,
Ne de senden bir adım gidebilirim...

Deniz:
Kibirli derlerdi, erinmeden seviyorum dedim,
Yalancı derlerdi, çekinmeden gel dedim.
Senin sözün bana sadece bir bıçaktır,
Bundan sonra yuttuğum her canın vebali sanadır.