Bugün bütün şiirlerimi yakmak geldi
içimden…

Tıpkı yıllar önce olduğu gibi...

Şimdi gidiyorum
Bolu dağında ağaçlar
Selamlıyor...

Belkide
Bir zaman yazdığım
Bir kalemin vatanıdır burası ...

Sonra
Düşündüm…

Ne kadar çirkef bir âleme düşmüş
ruhum…

Ve günahı ne ki kalemin...

Ve dedim
Neden yazıyorsun artık
Bir nam için mi
Yoksa bu bir
hâlin yolculuğu mu?

Gerçi hangi şair
nam bırakmış
cehalet çöplüğünde…?

Şimdi de
duygusuz robotlar türemiş…

Hep aynı yerden başlıyorlar
“Bazı aşklar vardır…”
“Bazı anlar vardır…”
“Bazen…”
Gerisini zaten biliyorsunuz...

Sanal âleminde uçtuğunu sanır
yere yönelmez sözü…

Duygusu katılmamış
kalemi ıslanmamış
Yalın olan
Sadece bir tuş…

Belki de çocukluğunda
okul dışında
Bir kitapla
bir sahafta yolu hiç kesişmemiş…

Yani yüreği hiç yakmamış
kandilinin fitilini…

Ne bilsin
kalemi ıslatanın
mürekkep den ziyade
yürek olduğunu…

Sonra ani bir fren sesi ile durdum
Belki de bu son şiir ...
...
...
Düşündükten sonra
Kıvrılan yolun üstüne
Gri bulutlar çöktü
Bir leşe çöken
Akbabalar gibi...

Unuttuğu bir şey vardı
Onların
Ve bulutların ...

Ben
bu cehaletin çöplüğüne ait değilim...

Turgay Kılıç