Deniz o gün yalnızca deniz değildi.
Karadeniz, sanki yüzyıllardır içine attığı
öfkeyi,
dalga dalga kıyıya kusuyordu.

Gökyüzü kurşun rengiydi.
İşgal altındaki şehirler, sokaklar
camı kırılmış bir saat gibi durmuştu.

Ve Anadolu…
Sanki uzun zamandır
nefesini içinde tutuyordu.

Sonra bir sabah,
ufukta küçücük bir gemi göründü.

Kimse bilmiyordu;
o gemi aslında bir halkın kalbine giriyordu.
Bir milletin kaderine yanaşıyordu.

Karaya gök gözlü bir şafak indi.
Ama sanki yalnız yürümüyordu.
Arkasında,
yakılmış köyler,
yetim kalmış çocuklar,
mezarsız şehitler vardı.

O an birden,
rüzgârın yönü değişti.

Ayak bastığı toprak değişti.
Toprağın hafızası uyandı.

Sanki zaman,
yıllardır durduğu yerden yeniden akmaya başladı.

Kıyılar boyunca unutulmuş umutlar kıpırdadı.
Pas tutmuş bekleyişler yeşerdi.

Anadolu’nun altında,
dev bir kalp yeniden atmaya başladı.

O gün,
bir millet yeniden kendi sesini duydu.

Ve bazı adımlar vardır;
yalnız yürür gibi görünür,
arkasından bir vatanı kaldırır.

Çünkü bazı insanlar,
bir ülkeye ayak basmaz.
Bir ülkenin yeniden ayağa kalktığı an olurlar.

Ve o sabah,
yorgun bir milletin kalbinde,
ilk defa yeniden gelecek çarptı.

İşte bu yüzden,
19 Mayıs bir tarih değildir sadece.

Boğulurken ciğerine dolan ilk nefestir.
Karanlığın ortasına yakılmış ateştir.
Bir halkın, küllerinin içinden
kendi adını yeniden haykırışıdır.

Bugün hâlâ,
bir genç gözlerini geleceğe korkmadan kaldırabiliyorsa,
bir çocuk gökyüzüne özgürce bakabiliyorsa,
o sabah kıyıya çıkan umut yüzündendir.

Umudun sahibi gençlere,
o emaneti yüreğinde taşıyanlara,
karanlık ne kadar büyürse büyüsün
içindeki umudu kaybetmeyenlere…

Gururla, umutla,
nice bayramlara.

Kutlu olsun 19 Mayıs.

15.05.26-M.Kaya