Bir isim düştü içime:
Sessiz, ince, ürperen bir sızı…
Ne vakit gecenin duvarına başımı koysam,
Karanlık, onun harfleriyle büyüyor şimdi.

Ben bir ömür sandım kendimi,
Meğer tek hecelik bir bekleyişmişim.
Adını andım; rüzgâr sustu.
Adını sakladım; içim çığlık oldu.

Tek diyeceğim: Nazlı…
Gerisi kaderin soğuk hakkı.
Çünkü bazı yazgılar,
İnsanın eline mutluluğu vermez de
Göğsüne onun gölgesini çakar.

Kaderin nazı budur belki:
İnsanı sevdiğine vardırmamak,
Ama her gece
Kalbin kapısını onun sesiyle çaldırmak…
Unutturmaz;
Kavuşturmaz da.

Ben onu bir çiçek gibi sevmedim,
Bir ömür gibi sevdim.
Ve aşk, onun gözlerinde açan
Karanlık bir bahardı.
Şimdi mevsimler bile yetim.

Aşk Nazlı’da açtı…
Sonra dünya ansızın kapandı.
Bir kapı kapandı sanki göğsümde,
İçeriye ne sabah girdi
Ne de insan sesi.

Kader kara.
Gece uzun.
Ben ise,
Bir ismin yankısında çürüyen
Yapayalnız bir adam…

Ve hâlâ bilmez kimse:
Bazı insanlar ölmez;
Sadece bir ismin içinde
Ömür boyu kaybolur.