Kadın, geceyi saçlarında taşırdı;
adam, suskunluğu avuçlarında.
Birbirlerine dokundukça
şehirlerin ışıkları sönerdi usulca.

Aşk bazen sessiz bir rüzgârdı,
ikisini de ayrı yönlere savuran.
Ama biri göğe bakardı umutla,
diğeri yere eğilirdi kırık bir dua gibi.

Sokaklar tanıdı onları;
aynı bankta üşüyen iki yabancı,
aynı yangında başka başka yanan.
Birinin sesi merhem olurdu,
ötekinin bakışı yara.

Kaç geceyi sabaha bağladılar
bir sigaranın dumanında,
kaç kez ayrılığı öldürüp
yeniden dirilttiler kucaklarında.
Sonra zaman geldi,
isimlerini bile yavaş söylemeye başladılar.

Kadın, gülmeyi öğrendi acının içinden;
adam, susmayı büyüttü kalbinin kuytusunda.
Ve aşk…
İkisine de eşit davranmadı hiçbir zaman.

Bir gün elleri ayrıldı ansızın.
Ne büyük bir kavga oldu
ne de destansı bir veda.
Sadece gözlerinde yorgun bir kış vardı
ve yarım kalmış cümleler.

Şimdi biri denize karşı yürür gece vakti,
diğeri eski şarkılarda kaybolur.
Ama ikisi de bilir:
Bazı insanlar birbirini unutmaz,
sadece birbirine geç kalır.


..L.s..