Gücü de yetmiyor baharın esenliklere
Suç onda değil ki hislerdir değişen
Kara kışlarda dahi bizlerdik gülen
Kim ya da neler çaldı güzellikleri
Bilmem verseler yeniden açtırır mı gülleri.

Denizin kıyısında dalganın köpüğü beyaz
Uzaktan bakınca maviye hasretiz biraz
Kalır mı ayak izleri yine yürüsek kumsalda
Çekilir mi esintisi rüzgârın serinliği olmasa.

Daima en iyisine giderek sahiplik tutkusu
Bizi etti bizlerden sonu hep mutsuzluktu
Öylesine bir hırsmış ki bu zamanı tüketir
İnsanın şu nefsi pek aç şükre direnir.

O eski otomobilli yıllar renkliydi neden
Emek verilirdi hayata çalışırdı da beden
Alın size lüks, şatavat yarışın haydi
Her şeye sahipken biz bir şeyler silindi
Galiba hayatın dümeniydi o kırıldı birden
Cümlemiz mutsusuz bakın, hırsımız neden.

Daha yavaş ve sindirip yol almak vardı
Hıza kurban gitti hazlar, seyirler azaldı
Sanki at başı koşu bu ciğerler de nefessiz
Teli kopmuş saz gibiyiz atlar gibi dizginsiz.

Emek sıra dışı artık zahmete yokmuş gerek
Eldekiler pek değersiz teknolojiyse engerek
Hal hatır soran mı var, anlaşılan gereksiz
Benler senler varken bugün yarınlar bizsiz.

Verseler dünyayı öne anlamca yok değeri
Oysa bir tebessüm, selam dünya bedeli
İçimizden alındı ruh, hissiyatlar da firarda
Daha kaç darbe yenecek yaşarken şu mezarda.

Hareket etmek demek yaşamak değilmiş
Sadece nefes almaksa ölçü, mutluluk neymiş
Konforun ve lükslerin yansın, yakılsın gemileri
Yorulan dizde, akan terde nasırlı ellerde
Kimide köz gibi yanmak donmakmış kiminde de
Hayat bir muhabbetlik sahne, öldürün şu kibirleri.

Esintisinde rüzgarın damlasında da yağmurun
Adına derseniz yaşamak düşün, kalkın ve savrulun
Formülüze edilmiş anda doğuyor sahte kahramanlar
Oysa tanınmayan olmakmış o, kalplerde ritimler tutun.

Uzanıp gitsin gölgemiz tam grup vakti
Paylaşma hasletimizdi dün, rengarenk ve bizdi
Seraba döndü anılar günler çilelerle kanar
Sarmış büyük küçük demeden ruhu yoksunluk
Her şeyimiz tamam ise niçin bu mutsuzluk?

Oğuzhan KÜLTE