Sani yazacak yaprağım kalmadı artık .
Bu sana son mektubum aykız.
Mevsimler değişti dünyamda.
Düşlerim, hislerim , bildiklerim hep senmişsin.
Gördüğüm rüzgarlar senmişsin.
Dolu dizgin kaçtığım da senmişsin.
İmkansızım dediğim yine senmişsin aykız...

Peki şimdi ne değişti aykız?
Sen bugün , yine bir yağmurun ardından yeşeren baharsın.
Baharı ,gönlümde geçirip Hazana kalansın.
Hep inanmayı seçtiğim bir yalansın aykız.
Doğrusu bende bilmiyorum artık ne zaman sönecek bu yangın?

Önce bir düşün aykız.
Bir deniz düşün.
Sonra, seni bir de beni düşün.
Hangi deniz sen ?
Hangi yürek Ankara ?
Hangi mevsim solmayı seçer ?
Ben, bugün bile baharın ortasında hazana
karaladım hislerimi.
Yıllardır yokluğundan korktuğum sen miydin aykız?

Sen nasıl bir sahildin aykız ?
Bir türlü varamadım limanına...
Ne bir pusula verdin bana ne de bir harita.
Ben imkansız bir hazineyi gözlerim kör , umudum solgun, aşkın ruhu yorgun bir halde aradım...
Bir türlü sığınamadım gözlerine.
Bir tek ben sığmadım düşlerine .
Olsun fırtınan bile yeterdi bana aykız.

Sesinden dinledim en güzel şiirimi aykız.
Nefesin miydi hazanımı kışa çeviren rüzgar ?
Boşuna mıydı? bu sevinç bu heyecan bu hüsran...
Yürüdüğüm yollarda hep benimleydi Hicran...
Şimdi sevmeye yakışır bir şekilde gidiyorsun.

Bunlar sana son mısralar aykız.
Sağır kalbine son çağırmalar...
Zaten mevsimi de geçti şiir yazmanın.
Aşkın çiçeği farklı açar aykız.
Eylülde filizlenir Haziran’da solar
Sen doğduğunda aşıklar ölür.