Bir kapısından girip diğerinden çıktığımız iki kapılı bir misafirhanedir dünya…
Bizler de o misafirhanede birkaç nefeslik konaklayan, vakti dolunca göçüp giden yolcularız.

Yolculuğumuz başladığı yere doğrudur:
“İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.”
Allah’tan geldik ve yine O’na döndürüleceğiz…

Bu yolculuk çetin, meşakkatli ve uzundur.
İnsan her menzilde rahat arıyor; hâlbuki dünya rahat yurdu değil, imtihan yurdudur.
Kimi mala tutunuyor, kimi evlada, kimi şöhrete…
Fakat vakit gelip de hakikat perdesi aralandığında anlıyor ki; elde tuttuğu her şey fânî, her nefes emanettir.

Seyyahı olduğumuz bu yolculuğun son durağı, herkesin geçeceği “ölüm köprüsü”dür.
Lâkin o köprü, hakikati bilenler için karanlık değil; vuslata açılan bir kapıdır.

Ölüm;
Âşığı mâşuka kavuşturan,
Mihnet yurdunun yükünü indiren,
Hasreti rahmete çeviren ilâhî bir davettir.

Nitekim Efendimiz’in vedasında Hz. Fâtıma’ya:
“Bugünden sonra babana hüzün yok…” dedirten sır da budur.

Çünkü ölüm, pusulasını kaybetmeyenler için korku değil;
“Elest” meclisinde verdiği söze sadık kalanlar için ebedî saadete açılan bir vizedir.

Ne mutlu;
Nefsinin değil, Rabb’inin çağrısına kulak verenlere…
Ne mutlu;
Dünyayı gönlüne değil, avucuna alanlara…
Ne mutlu;
Ölmeden evvel ölmeyi öğrenip Hak yolunda yanabilenlere…

Zira dönüş yalnız O’nadır…
Ve en güzel menzil, sahibine kavuşan ruhun menzilidir.