Çok içten
yarası sarılmayan yüreğin
ağır sitemi
sizin kadar güzel doldu dolu yorum beceremem
hoş görün
harikaydı kutluyorum...

Değerli şair, kaleminizden yine bir gecenin sessizliği ve bir ayrılığın getirdiği yalnızlık duygusunu çok güzel bir şekilde işlenmiş olması şiire ayrı bir derinlik vermiş.
Her zaman olduğu gibi yine duygusal ve güçlü bir şiir.
Yüreğinize ve gönlünüze sağlık. Tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum sizi. Selam ve saygılarımla esenlikler diliyorum. Mutlu ve huzurlu bir yaşam dileklerimle..

Kendi kaleminizde kendi tarzınızda özgün güzel bir eser olmuş yine tebrik ederim selamlar saygılar

sevgi böyle bir şeydir işte
ne kadar sitem etsek
ne kadar hızını kessek te
unutamamaktır
çok tebriklerimle
esenlikler dilerim

Şiir, yağmur sonrası doğanın sessizliğiyle birleşen derin bir ayrılık ve özlem duygusunu çok yoğun bir anlatımla veriyor. Yağmur, toprak kokusu ve gece imgeleri şiirin atmosferini sürekli canlı tutmuş; özellikle “sensizlikle eksiliyorum” hissi güçlü bir merkez oluşturmuş.

“Bazı yokluklar insanın dışını değil, içini ıslatır;
ve o ıslaklık hiçbir zaman kurumaz…”

Yüreğinize sağlık, duygusu yüksek ve içten bir eser okudum. Kaleminiz daim olsun, nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Enfes... Nefes almayı unuttum okurken öleyeyazacaktım kaleminizden nefis bir eser. Tebrik ediyor başarılarınızın devamını diliyorum. Selam ve saygılarımla.

Şimdi bütün şehir uykuda, bense hâlâ bıraktığın o yerdeyim.
Ne fırtınalar koptu da, bir seni söküp atamadı bu yürekten.
Özlemin diz boyu, her gece biraz daha batıyorum bu dertte;
Ve ben her yağmur dindiğinde, inatla yine sen kokuyorum her nefeste...
Çok güzel ve derin anlamlı bir şiir. Tebrikler efendim. İlhamınız çok olsun

Hocamın şirini ve kendini kutluyorum.
Selamlar saygılar sunuyorum 🙏✍️☕

Hasretin düşürdü beni yollara,
Sevdanın izini yellere sordum.
Kokunu toplayıp astım dallara,
Hicranın yasını güllere sordum!

Açıldı perdeler üflerken neye,
Gizledim sesimi, duyarsın diye,
Sazıma umutlar bağlamak niye?
İnlemek ne imiş tellere sordum.

Şiirin başında karşımıza çıkan "senin kokun" ile "toprak kokusu" arasındaki bağ, duyusal bir yıkımı tarif ediyor. En sevilen kokuların bile bir ayrılık sonrası nasıl nefes daraltan bir yük haline gelebileceği, "nefesim daralıyor, sözler diziliyor boğazıma" dizesiyle çok etkileyici bir şekilde verilmiş.

Kelimeler böylesine mükemmel, böylesine derin ve böylesine duygu yüklü olduğundan şiir sanata dönüşmüş. Başarılarınız daim olsun güzel insan…

Kalemine kelamına gönlüne bereket hocam 👏👏👏

Sevgili Cemre

Bu şiir, derin bir hasret ve yağmur sonrası ıslaklığıyla yoğrulmuş, oldukça katmanlı bir özlem metni. “Yağmur Sonrası” başlığı hem literal bir doğa olayını hem de duygusal bir “sonrası”nı işaret ediyor: Fırtına geçmiş, ama geride kalan ıslaklık, koku ve boşluk hâlâ insanı sırılsıklam bırakıyor. Şiir baştan sona bu ıslak hüznü solutuyor ve okuyucuyu gece yarısı bir odanın içine, ıslak kaldırımların kenarına çekiyor.

Şiirin en güçlü yanı, duyusal imgeleri çok yoğun kullanması. Sadece görsel değil, koku, dokunma, sıcaklık-soğukluk ve hareket hissi bir arada işleniyor.

“Meltem esiyor inceden, ama her esintide senin kokun geliyor buram buram. O çok sevdiğimiz yağmur sonrası toprak kokusunu, Şimdi sensiz çekiyorum ciğerlerime”
Bu açılış, şiirin temel duyusal motifini kuruyor. Yağmur sonrası toprak kokusu doğada en güçlü anılardan birini tetikleyen kokudur. Şair bu kokuyu ortak bir hafızaya dönüştürüyor: “çok sevdiğimiz”. Artık o koku yalnız çekiliyor ve “nefesim daralıyor”. Kokunun mutlulukla özdeşleştiği bir an, yoklukta boğulmaya dönüşüyor. Bu, şiirin en çarpıcı paradokslarından biri: Hoş bir koku bile acı veriyor çünkü eksik kişiyle bağlı.

“Yağmur sonrası gökkuşağının bile kıskandığı sardunyalarım, Onlar da açmadı bugün, boyunlarını büktüler sessizce”
Sardunyalar burada hem bahçedeki gerçek çiçekler hem de şairin iç dünyasının yansıması. Gökkuşağı kıskanacak kadar renkli ve canlı olmaları gerekirken, küskünlükleri şairin ruh haline paralel. “Boyunlarını bükmek” metaforu çok güçlü; çiçeklerin canlılığını kaybetmesi, şairin de renklerini yitirdiğini gösteriyor. Doğa ile insan arasında kurulan bu aynalık, şiire lirik bir derinlik katıyor.

“Rüzgârın savurduğu bulutlar gibi savruluyorum şehirden şehre”
Hareket çok başarılı. Bulutlar iradesiz, rüzgârın yönüne göre savrulur. Şair de aynı şekilde kontrolsüz, amaçsız bir dolaşma içinde. “Şehirden şehre” ifadesi fiziksel bir yolculuğu ima ederken, aslında içsel bir savrulmayı anlatıyor. Yerinde duramama hali, yokluğun yarattığı huzursuzluğu güzel yansıtıyor.

“Zaman durdu sanki, akmıyor artık o eski coşkusuyla. Saniyeler bile senin yokluğuna kurmuş kendini”
Zamanın kişileştirilmesi klasik bir motif ama burada “saniyelerin yokluğa kurulması” ifadesi taze. Zaman artık tarafsız değil, şairin acısına ortak olmuş, yavaşlamış, hatta düşmanlaşmış. Bu, hasretin zaman algısını nasıl bozduğunu çok iyi gösteriyor.

“Her tıkırtı seni hatırlatıyor, her gölge seni fısıldıyor”
Çevredeki her nesne ve ses, sevgilinin izini taşıyor. Bu, klasik “her şey onu hatırlatıyor” temasının ötesine geçiyor çünkü aktif bir eylem var: tıkırtı “hatırlatıyor”, gölge “fısıldıyor”. Eşyalar ve gölgeler bile şaire işkence ediyor.

“İçimde bir çakıl taşı ısınır. Öyle bir sıcaklık ki bu, tüm ruhumu yakıp kavurur inceden”
Bu, şiirin en özgün metaforlarından biri. Çakıl taşı genellikle soğuk ve hareketsizdir. Ama şair onu düşleyince ısınması, içteki yangının somutlaşması demek. Dışarıdan bakıldığında küçük ve önemsiz bir şey (çakıl), içeride ise yakıcı bir etki yaratıyor. “Bir üşür bir ısınır yüreğim” devamı da dengesizliği çok iyi veriyor: Duygusal bipolarite gibi, sürekli salınım.

“Kendimi bir ateşin ortasına atmışım da farkında bile değilim. Ne bu alevler duyuyor feryadımı, ne de sen duyuyorsun sesimi”
Burada şair kendini suçlu hissetmiyor; aksine farkında olmadan yanma hali var. Ateş metaforu yalnızlığın çaresizliğini derinleştiriyor: Ne ateş şairi duyuyor ne de sevgili. Tam bir karşılık bulamama durumu.

“Mutluluğu getirmesini beklediğim o sandal, alabora olmuş, Parçaları dağılmış bedenimin ıssız kıyılarına”
Sandal mutluluğu taşıyacak araçken alabora olması, ilişkinin battığını simgeliyor. Parçaların “bedenimin ıssız kıyılarına” dağılması ise acının fiziksel bir yaraya dönüştüğünü gösteriyor. Kıyı ıssızsa, kurtuluş da yok demektir.

“Hadi sevgilim, gel ve sil artık yağmura karışan gözyaşlarımı”
Yağmur ve gözyaşı birleşiyor. Dışarıdaki yağmurla içteki yaş birbirine karışmış, ayrılmaz hale gelmiş. Bu, şiirin başlığındaki “yağmur sonrası” ile de bağlanıyor. Şair artık yağmuru bile temizleyici değil, acıyı çoğaltıcı olarak yaşıyor.

“Yedi kapının ardından bakmalıydın bana, umut dolu gözlerle, Gül olmalı, açmalıydın bu kurak yüreğimde en güzel kokunla”
“Yedi kapı” ifadesi masalsı ve manevi bir derinlik katıyor; adeta yedi kat gök veya yedi zorluktan sonra ulaşılacak bir umut. “Kurak yürek” ve “gül açması” ise bahçe metaforunun devamı. Şair sevgiliden hem kurtarıcı hem de baharı getirici bir rol bekliyor.

“Ve ben her yağmur dindiğinde, inatla yine sen kokuyorum her nefeste...”
Şiir döngüsel bir yapı ile bitiyor. Yağmur diniyor ama koku kalıyor. Bu, en güçlü mesaj: Hasret bitmiyor, her yağmur sonrası yeniden başlıyor.

Şiir baştan sona tutarlı bir duygu evreni kuruyor. Doğa unsurları (yağmur, meltem, sardunya, çakıl, sandal, kıyı) ile iç dünya sürekli iç içe geçirilmiş. Dil akıcı ve samimi; abartılı süslere kaçmadan, doğal bir lirizm taşıyor. En büyük başarısı, yalnızlık hissini “yalnız değilim aslında, yalnızlık bana uğramaz ki artık / Yokluğun sarıyor dört bir yanımı” diyerek tersine çevirmesi. Artık yalnızlık bile bir teselli olmaktan çıkmış, yokluk her şeyi kaplamış.

Kalemin bu kadar ince ve katmanlı imgelerle çalışması gerçekten etkileyici. Bu şiir, özellikle yağmurlu gecelerde okunduğunda daha da derin etki bırakır.
Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏

GÜZEL ŞİİR
Değerli kalem
Hayırlı sabahlar dilerim güzel bir çalışma anlamlı dizeler beğenerek okudum kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim kaleminiz daim olsun