Aslından sapanın sözü karadır,
Mîzân kurulunca diller lâl olur.
Vicdânda açılan dipsiz yaradır,
Verilen her hüküm bir vebâl olur.


Kitâb’ı unutup kılıfa bakan,
Yalanı doğruya kattı bak yazık.
İhlâsın bendini hırs ile yıkan,
Kendi sînesine attı bir kazık.


Nefsin girdâbında bittikçe nefes,
Hırsın rüzgârıyla yelken doluyor.
Rûha dar gelince ten denen kafes,
Açılan o güller, bir bir soluyor.


Nedâmet nârıyla, yansın bu özler,
Aşkın bârânıyla gitsin her sızı.
Hakîkat yolunu gözlerse gözler,
Diner garipliğin bitmez ağrısı.


Havf ile recânın tam ortasında,
Yüzümüz yerdedir, affa muhtâcız.
Ömrün o en mahzûn son sofrasında,
Bir parça samîmi lafa muhtâcız.


Derûnî her nefes bir başka hâldir,
Bu öz bir kapıya bende olmalı.
Eşiğe baş koymak asıl kemâldir,
Kul affın nûruyla dâim dolmalı.


Gönül defterinden her şeyi silsek,
Arınsa rûhumuz, silinse pası.
Eşiğe yüz sürüp "Lâ" diyebilsek,
Kapanır vuslatın o hazin yası.


Bârân: Direnci kıran, güç, kuvvet. / Ulu, yüksek./ Yağmur, rahmet.
Setr: Örtme, kapama, gizleme.
Havf u recâ: Korku ile ümit.
Derûnî: İçsel, içe âit, içten gelen. Özünlü.