Ey dünya,
şafak vakti nehirle konuşan
bir yerdeyiz.
Suyun kuytusunda hâlâ
çocukluk yürür çıplak ayaklarıyla.
​

Yeşil dal eğilir üstümüze,
badem çiçekleri sessizce çoğalır göğün ince yerlerinde.
Bir papatya kadar saf kalbimiz
gelincik kadar taze
kızıl bir umut
hâlâ tenimizin en derin çatlağında.
​

Narın içindeki gizli mahzen gibi
rengarenk acılar açılır geceleri.
Mor bir özlem oturur sofralara,
analar susarken bile
şiir teli titrer ekmeğin buğusunda.
​

İyi misin, diye sorar ay
sular ışıdıktan sonra.
Ses bazen bir kuştur yalnızca,
kanat çırpar insanın bağrına,
sel olur,
çığlık olur,
sonra usulca bir yaprak gibi düşer
dilimde sözcüklerin arasına.
​

Mayıs gelir.
Bahar,
kavga güzelliğinde;
sabır çatlatan bir doğum gibi.
Toprağın derin uykusundan
mavi düşlerin suları yükselir.
​

Bulutlar kendi yarasını taşır
göğün omzunda
ve rüzgar,
avunmayı bilmeyen bir türküde
bahçeler boyunca yürür.
​

Bir yanak kadar kırılgan bu çağ,
bir beyaz kadar ürkek.
Kuşlar onarıyor sabahı
damlalar affediyor her taşı.
​

Sevda,
sonsuz bir zincir gibi
bağlıyor bizi birbirimize;
koparsak bile eksilmeyen.
​

Ey insan,
bir gün bütün kavgalardan sonra
bir sofra imgesi kalacak geriye:
suyun yanında oturan yorgun eller,
nar tanelerine benzeyen gözler,
“iyi misin” demeyi unutmamış birkaç kalp.