SEVDİM

​Seni, o ilk emirle sarsılan kalbin hayretiyle,
Varlığını bir hakikat gibi ruhuma nakşederek sevdim.
Karanlık bir gecenin ardından süzülen şafak vakti gibi,
Nuruna muhtaç, teslimiyetin o en derin haliyle sevdim.
Seni, satırların arasına gizlenmiş o kutlu sükûtla,
Mânâ mânâ, hikmet hikmet, ilmek ilmek sevdim.
Yedi kat göğün altındaki en zarif tecelli diye,
Varlığını bir lütuf, bir inşirah bilerek sevdim.

​Ezelden yazılmış o büyük levhanın en güzel satırısın,
Seni, mülkün sahibine en samimi duamla emanet ederek sevdim.
Hani o kutsal kelamda denir ya; sükûn bulasınız diye...,
İşte o huzurun sende mühürlendiğine inanarak sevdim.
Dünya bir imtihan meydanıydı, yollar çetin ve uzun,
Seni bu gurbetin en güvenli sığınağı bilerek sevdim.
Kelimelerin sustuğu, her şeyin "Ol" emriyle vücuda geldiği o makamda,
Seni bir canın diğer yarısı, ruhumun eksik yanı diye sevdim.

​Elimi her semaya açtığımda, varlığın döküldü avuçlarıma,
Seni, alnımın secdeye değdiği o en sadık anda sevdim.
Sabrın en ağırını, sadakatin en safını kuşandım da geldim,
Seni nefsimin bir hevesi değil, kalbimin bir borcu bilerek sevdim.
Göğüs kafesimde saklı bu sızı artık bir zikir evidir,
İçinde senin hayalin yankılanan bir mabet gibi sevdim.
Dışarıda fırtınalar kopsa, mevsimler devrilse ne çıkar?
Seni, o ebedî merhametin bir gölgesi bilip sükûnetle sevdim.

​Seni sadece bu fani âlemin tozlu ve geçici yollarında değil,
Sonsuzluğun o uçsuz buçaksız, solmayan bahçelerinde sevdim.
Ölümün bir ayrılık değil, asıl vuslata açılan kapı olduğu o bilinçle,
Seni ahiretimin yoldaşı, sonsuz saadetimin müjdesi diye sevdim.
Bakışın bir şifa, varlığın bin ayet gibi kalbime,
Seni o muazzam ve korunan Kitab’ın ruhuyla sevdim.
Ey bu canın emaneti, ey gönlümün sönmez nuru;
Ben seni, seni var edene olan şükrümle sevdim.