Tükeniyor bedenimin her hücresi
Takatim kalmadı yeniden başlamaya
Ayaklarım taşımıyor yorgun bedenimi
Genç yaşımda yürüyorum sonbahara

Dostlarım terk edeli uzun zaman oldu
Dün inançlarımdan ayrıldım
Bugün sevmek yalan oldu
Karanlık bir odaya yığılıp kaldım

Mahkemesini yaptım geçen yılların
Kendi kendimi sorguya aldım
Gün doğarken karanlık odama
İyi niyetlerimi bir bir yargılayıp astım

Can çekişti umutlarım yaşlı gözlerle bana bakarak
Bense onlardan değil kendimden bile geçmiştim
Son sigaramı da titreyen ellerimle yakarak
Bir günü daha yaşamadan bitirmiştim

Hatırlarımda bir zamanlar sevdiğim vardı
Bağlanmıştım ona zincire vurulan köleler gibi
Benim aşkım sonsuz onun ise yalandı
Aldandım yine bir şekere kanan çocuklar gibi

Şimdi düşünüyorum da
Yaşananlardan kalan ne oldu
Son defa kapanırken gözlerim bu dünyaya
Kalbim en sonunda aradığını buldu