Suskunluk tehlikeli bir silahtır,
Aşıkların ulaşamayacağı yerde saklayın.


Şiir kokan parmaklarımda senin mısraların,
Bedenimdeki arzu, senin şehvetin.
Sen törpüledin bütün sabırsızlıklarımı,
Sabretmeyi ben senden öğrendim.
Gözlerimin kahvesinden içerken sen,
Ben sigaramdan derin bir nefes çekmiştim,
Hatırlıyorsun değil mi?

Düşler sokağında sevişmelerimiz var bizim,
Temizlenir sen dokunduğunda tüm kırgınlıkların acıyan gülüşleri.
Bendeki senli sevdaları hangi denizlere atayım söyle?
Bütün denizler mavi, yoksa gözlerine mi atayım?
Sevgilim, şairim,
Ah more!
Bu aşk, yazdığımız en güzel şiir.


Ne güzel gülüyorsun,
Dudaklarında eski bir İstanbul resmi
Öyle kal,
Yıkılmasın bu kent hüznünle
İki oda bir salon yalnızlığımı kiraya verdim,
Ben sana söz verdim.
Sen de bana umut ver;
Sen Kız Kulesi, ben de Beylerbeyi olacağım İstanbul’da seninle.


Şimdi raks eden sevişmelerin çingene zamanındayım,
Düşe kalka düşledim senli günlerimi.
İçimde eski bir İstanbul Eylül’ü kaldı.


Aşk dolu şiirler yaz bana,
Gönül nikahlı yârim.


Yorgun zamanlarımda nefes alacağım bir mısra olsun,
En azından şiirlerde bir nefeslik yerim olsun.