Hep “gitme” derdim ya sana,
Diz çöktürdün gururumu kapında.
Ben seni adam sandım içimde,
Sen ihaneti büyüttün damarlarımda.

Şimdi “git” diyorum, iyi dinle,
Bu bir rica değil,
Ben seni kalbimde öldürdüm,
Sende kalan sadece bir enkazdır.

Yaşanacak ömrün kalmadı artık,
Tükettin her saniyeyi, her nefesi.
Ben sana hayat diye sarıldım,
Sen benden çaldın bütün hevesi.

Sevda diye sokuldun koynuma,
Meğer içimde büyüyen bir yılanmışsın.
Ben sana “ömür” diye baktıkça,
Sen bana mezar kazanmışsın.

Git… bu kalpte yerin yok artık,
Adını anmak bile ziyan.
Bir zaman uğruna öldüğüm sen,
Şimdi gözümde sadece bir yalan.

Git… yük değil, lanet oldun bana,
Taşıdıkça daha çok battım.
Senin kirli sevginden kaçarken,
Kendi içimde bile kayboldum, dağıttım.

Git… kapılar değil, duvarlar ördüm,
Yolun yok artık bu hayata.
Seninle gelen her şey çürük,
Ben seni gömdüm en karanlık noktama.

Ve sakın dönme… sakın deneme,
Bu küller bir daha harlanmaz.
Sen benim içimde çoktan bittin,
Senden geriye tek bir parça kalmaz.

@NURAL BEKTAŞLI