ahmet kayanın güzel anısına ve çocuklara

bir gece fırtına
adı sürgün bir harf gibi düştü kapıya
gökyüzü karardı
annemin yüzü kadar yorgun bir maviyle
dünya durdu
sanki bir yiğidin kalbini söküp
zamana gömdüler
zaman sustu
ben o suskunlukta büyüdüm

alnıma düşen damla
kimsesizliğin ağır bir nişanıydı
sorular çoğaldı
cevaplar kurşuna dizildi
insan kaç yaşında yalnız kalır
ben boşluğa sığındım
boşluk beni bağrına basmadı

ne olur
salıncağımın iplerini koparma
bir çocuğun dünyası
iki düğümle direnir hayata
biri umut
biri korku
ikisi çözülürse
yer göğe karışır
gök insanın içine çöker

o zaman çocuktum
susarak anlatanlardan
sevincim talan edilmiş bir bağ gibi
hüznüm kapı önünde sürgün
duygularım
kurulmuş da çalmaya vakit bulamamış bir saat
içimde uyur

bir dut ağacı vardı
gölgesi yoldaşım
kesildi
bir ağaç değil
bir ömür devrildi sanki
çocukluğum onunla birlikte
aynı toprağa düştü
aynı sessizliğe

ne olur
salıncağımın iplerini koparma
bir çocuğun geçmişi
tutunacağı son daldır

ben hala
o iplerin gıcırdayan sesindeyim
gecenin ortasında
dünya durduğu yerde
bir başıma
bir başına insan