gece geç bir saatti
havaalanı uykuyla uyanıklık arasında
ince bir ışıkla soluyordu

sırada iki gölgeydik
sen ve ben

yolun yorgunluğu
ellerimizdeki küçük defterlere sinmişti

sen
omzunda sessiz bir gece taşıyan
utangaç bir hilal gibi duruyordun

ben
içimde uzun bir yolun nefesiyle

sonra bir kadın yaklaştı
bakışları eski bir türkü gibi sıcak

pasaport kapaklarına baktı yalnızca
ve yüzünde tanıdık bir gülüş açıldı

ellerinden tuttu seni

xoş geldin dedi

beni de yanına çağırdı
kapılar usulca aralandı
hiçbir sıra kalmadı aramızda

o an
bir sıcaklık yayıldı içime

hamımız birik

kalabalığın ortasında
iki kişi değildik artık

bir ezginin iki notasıydık
bir dağın iki rüzgarı
bir göçün iki adımı


bazen bir halkın kalbinde
iki yabancı
ansızın ev sahibi olur


senin avuçların
o kadının ellerinde
memleket gibi ısınırken

ben
dünyanın en kısa yolculuğunun
en uzun duygusunu yaşıyordum

bir şehir vardı orda
adı yalnızca bir kez söylenen

belki sadece bir hafta sonuydu
belki bir günün kısa gölgesi

ama o gece
bir kafkas ezgisi gibi titreyen
bir çeçen dansı gibi dönen

aynı kalbin içinde yürüdük

kalabalığın ortasında
bir parça sendin
bir parça ben

şimdi dönüp bakınca
o kapının önünde kalan rüzgarı düşünüyorum

ben seni hangi iç çekişime sığdırayım