İçimden, doruklarımdan, odaklarımdan,
Göz bebeklerimin amansız oyunlarından,
Çıkardıktan sonra seni,
Kelimelerimden sakındıkça,
Çiçeklerden kaçıp durdukça,
Daha yaban daha yavan bir kimliğe büründü,
Gündelik sendelemelerim,
Şiirlerimden,
Seni betimlemeye hevesli namelerimden,
Söküp bir kenara ayırınca,
Lekeli bir resim gibi,
Dualarımda, yakarışlarımda, beklentilerimde,
Bir manâ bırakmadığından beri
Sensizliğin kudretli duruşu,
Cehennemimde dövülüp işlenen sevinç kırıntılarımla,
Daha da çirkinleşti o şeytani gülüşüm.

Bir hastalık ki;
Gurur duymalısın arkanda bıraktığın harabeden,
O enkaz altından çıkardığım her yetim duyguyu,
Gözyaşlarımla emzirmemden,
Her biri, bir büyük günaha inatla büyürken,
Dikenli kucağımda,
Göğsün kabarmalı sensizliğimden,
Basiretsizliğimden doğan her bir umut emaresinden,
Gurulanmalısın,
Ders niteliğindeki afili düşüşlerimden,
Cüzzamlı tabirlerime iblislerin üşüşmelerinden,
Bir gün değdiğinde gözlerin,
Bu karanlık satırlara,
Kıvrım kıvrım kıvranmalısın,
Kıvanç içinde!