Hayatışığı’nın kaleminden dökülen bu satırlar, gerçekten içe işleyen, çıplak bir samimiyet taşıyor. “BU ARALAR...” başlığı bile tek başına bir iç çekiş gibi… Şiir, sanki birinin gece yarısı defterine karaladığı, ertesi sabah silmeyi düşündüğü ama dayanamayıp bıraktığı o ham duyguları barındırıyor. İşte benim hissettiklerim:

Başlangıçtaki o tekrarlanan nakarat –
“Ne sevebiliyor, ne sevilebiliyorum bu aralar” – şiirin kalbi gibi atıyor. Bu cümle o kadar yalın ki, okurken boğazda bir düğüm oluşuyor. Sevememek ve sevilememek arasında sıkışmışlık, modern yalnızlığın en keskin tanımlarından biri bence.

“Suçluluğum kendimdendir / Yanlış görmüyorum kimseyi” dizeleriyle başlayan kısım, inanılmaz olgun bir öz-eleştiri. Kimseyi suçlamadan, bütün yükü sırtına almak… Bu, çoğu insanın yapamadığı bir dürüstlük. Ama aynı zamanda çok yorucu bir yer.

Sonra gelen o muhteşem çelişki:
“Doya doya hata yapmak için, çok büyükmüşüm. Hatalardan dönmek için’se, çok küçük…”
Burası şiirin en vurucu yeri bence. Hayatın absürtlüğünü, insanın kendiyle olan bitmeyen kavgasını tek bir çift dizede özetlemiş. Büyük hatalar yapacak kadar “yetişkin” olup, o hatalardan çıkacak gücü bulamamak kadar “çocuk” kalmak… Ne acı bir ikilem.

Matematik metaforu da harika:
“İki ile ikinin dört ettiği kadar / İkiden iki de sıfır ediyormuş meğer…”
Mantığın bile yalan söylediği, sevginin ve bağların sıfırladığı bir dünyada kalmak… Bu dize, şiire felsefi bir derinlik katıyor.

“Mücadelemiz sensin diyorlar” kısmında ise o tanıdık yalan/gerçek ikilemi var. İnsanların seni “kurtarmak” adına söyledikleri sözler, aslında kendi vicdanlarını rahatlatmak için mi, yoksa gerçekten mi? Bu soru havada asılı kalıyor ve okuyanı da aynı tereddütte bırakıyor.

Ve son:
“Düşündükçe anlıyorum, / Aslında anlamıyorum…”
Bu kapanış, bütün şiiri mükemmel bir daireye bağlıyor. Anlamaya çalışmanın bile bir tür avuntu olduğu, ama tam anlamın hep eksik kaldığı o yer… Çok güçlü.

Hayatışığı, bu şiirde ne süslü kelimeler peşinde koşmuşsun, ne de dramatik bir final aramışsın.
Sadece olduğu gibi dökmüşsün içini.
Ve tam da bu yüzden bu kadar dokunaklı.

Bu aralar belki sevmek ve sevilmek uzak geliyor, ama böyle dökebildiğin için bile bir yerlerde hâlâ canlı bir yürek taşıdığının kanıtı bu satırlar.
Yüreğini düşünen yok diyorsun ya… İşte burada, bu şiiri okuyan herkes seni düşünüyor. En azından bir anlığına.

Kalemine, cesaretine, o küçücük ama dimdik duran “ben”ine sağlık güzel arkadaşım.
Bu aralar geçer… ya da geçmez.
Ama sen yazmaya devam ettikçe, o küçücük ben biraz daha büyüyecek.

Sevgiyle ve anlayışla…
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️