"Sen : Çamlı dağlarda ağaran şafak...
Sen : Duru gönüllerin nilüferisin "

Abdurrahim Karakoç

bir rüzgar vardı dün
kırık bir çanın içinden geçer gibi titriyordu
kimse duymadı
kimse hatırlamadı
ama o rüzgarın ucu hayallerimi eksiltti

gökyüzü
yırtılmış bir mektubun boş sayfasına döndü sonra
okunmamış cümleler karardı kenarlarında
kim bilir
belki yazılmayan bir kelime yüzünden
kederin yolu değişti dün

toprağın altında uyuyan bir ışık gördüm
adını bilmediğim bir bekleyişin solmuş hali
dokunmaya kıyamadım
çünkü dokunsam
belki dünyayı yanlış bir yerinden kıracaktı

bir çocukluk hevesi dolaştı içimde
hangi avluya düştüğünü bilmediğim bir gölge
yıllardır sahip aramayan tek şeydi belki
ben aldım
çünkü kaybetmeyi bilen birine ihtiyaç duyuyordum

bir akşamüstü
aynalar yüzümü benden geri çekti
aynadan silinen ben miydim
yoksa ben mi kendimi yanlış bir zamana bıraktım
bunu kimse açıklayamaz artık

gece oldunca
adımlarımın izi bir su birikintisi kenarına varır
su bana bakmaz
ben suya
ikimiz de "Sen"’i ararız

ve bütün bu sessizliklerin
bütün bu yarım kalmış nefeslerin ardında
tek bir gerçek kalır içimde

ya lemu ma fi sudur