Bütün duygularım, umutlarım ağır yaralı…
Ama bu yara bir bıçak izi değil;
güvenin sırtımdan çekilip alınması,
bekleyişin gecelere gömülmesi,
suskunluğun içimde çığlık çığlığa büyümesi.
Ben en çok inanırken kanadım.
“Geçer” dediklerim geçmedi,
“kalır” sandıklarım birer birer gitti.
Her giden, benden bir parça aldı da öyle çıktı hayatımdan.
O yüzden bu yorgunluk sadece bedende değil,
ruhun en kuytusunda.
Artık umut dediğin şey,
üstü örtülmüş bir ceset gibi duruyor içimde.
Ne tamamen ölü,
ne de yaşayacak kadar güçlü…
Sadece acı çekiyor.
Bütün duygularım yaralı çünkü
ben herkesi kendim gibi sandım.
Kimseye yük olmadım,
ama herkes yükünü kalbime bıraktı.
Sevdim, sustum, dayandım…
Ve her defasında biraz daha eksildim.
Şimdi sorarlarsa iyiyim derim,
çünkü anlatacak hâlim yok.
Ama bilsinler:
Bazı yaralar kanamaz,
ses çıkarmaz…
İnsanı hayatta tutar gibi yapıp
içten içe öldürür.


Ama insan en çok
“ben buna rağmen ayaktayım” derken tükenir.
Gülüşlerim alışkanlık,
suskunluğum mecburiyet artık.
Kimse fark etmez;
çünkü en derin yaralar hep sessizdir.
Bütün duygularım ağır yaralı,
çünkü ben vazgeçmeyi değil,
katlanmayı öğrendim.
Gitmek yerine içimde kaldım,
bağırmak yerine yutkundum,
hesap sormak yerine kendimi suçladım.
Umutlarım mı?
Onlar da köşeye sıkışmış,
her darbede biraz daha küçülmüş hâlde.
Yaşamak istiyorlar ama korkuyorlar…
Çünkü her umut,
bir sonraki hayal kırıklığının habercisi oldu bana.
Artık ne bekleyişe gücüm var
ne de vedalara.
Kal diyen olmadı ki gideyim,
tut diyen olmadı ki düşmeyeyim.
Ben hep kendi kendime yetmeye çalıştım,
o yüzden bu kadar yalnızım.
Ve bir gün sorarlarsa
“neden bu kadar değiştin?” diye,
şunu söyleyeceğim:
Herkes biraz kırılır ama
bazıları paramparça olur…
Ben toparlanmayı değil,
yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum
enkazımın içinde.


Bütün duygularım, umutlarım ağır yaralı…
Ama hâlâ nefes alıyorsam
bu, iyileştiğimden değil;
alıştığımdan.
Kimseye anlatmadığım acılarım var,
çünkü bazı yaralar anlatılınca küçülmez,
aksine derinleşir.
Ben sustukça büyüdü içimde her şey.
Artık ne bir söz kurtarır beni
ne de bir özür.
Çünkü kırılan kalp değil sadece,
inandığım her şeydi.
Ve şunu öğrendim:
İnsan bazen ölmez…
Ama bir daha eskisi gibi de yaşayamaz.