Ne yara sarabildim,
Ne de yarama merhem bulabildim.
Olmadı, olduramadım usta.

Bir tarafta kalbim,
Bir tarafta aklım,
İkisini bir araya toplayamadım usta.
Ne gecem belli, ne de günüm,
Hepsi birbirine karıştı.

Bir tarafta hüzün,
Bir tarafta yalnızlık,
Birbiriyle yarıştı usta.

Takvimde yaprak gibi,
Gecede yıldız gibi,
Yavaş yavaş eksildim usta.

Öyle çaresiz,
Öyle sessiz;
İpe tutunmuş mum gibi,
Kendi ateşimde eridim usta.

Ne saklayanım oldu,
Ne de tutanım.
Yalnızlığımın içinde, sessiz sessiz,
Yıldız misali gözlerden kayboldum usta.

Oysa ne güzel düşlerim vardı,
İlkbahar duysa kıskanır,
Güneş duysa kararırdı.

Şimdi bir ben kaldım benden geriye,
Bir de yaşanmayan ve
hiç yaşanmayacak hayallerim usta.

Ona öyle aşkla bakıp,
Aşk sözlerini avaz avaz
İçine haykırmak çok zormuş usta.

Belki soğur dedim yüreği,
Belki benim onu özlediğim gibi özler dedim,
Belki de cam kenarında yolumu gözler dedim,
Belki kırdığını anlar da
hatasını telafi eder dedim.

Yine yanıldım.
Ne özlenen oldum,
Ne beklenen.
Yollarım çıkmaza girdi usta.

Aynada gördüğüm yüz ben değilim,
Kendime olan öfkem dinmedi usta.
Artık gücüm kalmadı,
Gözümde yaş,
Yüreğimde acı eksik olmadı.

İnsan ölmek için dua eder mi?
Ettim usta.
Ben bu yola gelmez yüreğimden bezdim usta.

Böyle yaşamaktan,
Böyle ezilmekten,
Böyle yalnız yalnız,
Çaresizce tükenmekten bıktım usta.