Bu şiir,
Seyit Rıza’nın idamı öncesinde ve darağacında söylediği sözlerden ilhamla yazıldı.

1937’nin kasımında, Dersim’in kanaat önderi Seyit Rıza, 74 yaşında idam sehpasına çıkarıldı.
Yalanla, hileyle kurulmuş bir yargının karşısında duruyordu.
“Baş edemedim” dedi; ama bu bir yenilgi değildi.
Çünkü diz çökmemişti.

Yanında oğlu vardı.
Bir baba olarak elinde kalan tek şey,
kırk lira ve bir saatti.
Onları zamana emanet etti.
Oğlunun asılacağını öğrendiğinde,
“Önce beni asın” dedi.
Bu söz, korkunun değil, onurun sesiydi.

Buğday Meydanı o gün bir infaz alanı değil,
bir Kerbela’ya dönüştü.
Seyit Rıza, oğluna dönüp
“Alnımızda kara yok, başını dik tut” dedi.
İp boynuna geçtiğinde bile,
sözünü geri almadı.

“Diz çökmedim.”
Bu cümle bir isyan değil,
bir tanıklıktı.
Ve tarihe böyle yazıldı.

Bu ağıt,
sadece bir idamın değil,
susmayan bir hafızanın,
eğilmeyen bir duruşun sesidir.

Yazan: Cigdem Turan Dersimlikiz