1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
41
Okunma
Toprağın derininde sessiz bir rüya başlar,
Önce bir çatlama sesi,
Sonra göğe uzanan o yeşil parmak uçları.
Ne bir ölçü tutar renklerin coşkusunu,
Ne de kafiye dizginleyebilir kokuyu.
Papatyalar sahaya iner önce,
Güneşin yerdeki küçük aynaları gibi.
Savunmasız ama inatçı,
Bir "seviyor mu?" sorusuna feda ederler beyaz kanatlarını.
Sonra güller açar,
Kendi mahremiyetini dikenlerle ören o mağrur kırmızılar.
Hüznün ve aşkın ağır yükü altında,
Eğilirler rüzgarda ama kırılmazlar.
Çiçekler;
Kökleri karanlıkta, yüzleri aydınlıkta,
Hiç acele etmeden ama asla geç kalmadan,
Sadece oldukları gibi dururlar.
Bir saksı kenarında ya da uçsuz bir bozkırda,
Dünyanın feryadına inat,
Zarif bir "evet"tir açan her taç yaprak.
Hüseyin TURHAL
5.0
100% (2)
Cevap Yaz