Kaçış trendi bu çağın,
Kalanı ayıplıyorlar.
Hayat intizar değil artık,
İnsanları bekletip unutan bir yalan.
Kelimeler… dolu gibi,
Ama içleri çürük.
Düşünceler suskun değil,
Susturulmuş, bastırılmış, ürkek.
Gösterilecek bir şey var,
Ama hakikat değil.

Parlatılmış yüzler dolaşıyor,
İçleri küf, dışları asil.
Ve bir başkası daha çıkıyor sahneye,
Aynı maske, farklı ad.
İçini görmek mi dedin?
Cesaret değil bu,
Bu açık bir savaş,
Bu kanlı bir bedel,
Bu çıplak bir gerçekle yüz yüze kalmak.

Gerçek nedir?
İşine gelmeyince eğilen mi?
Yalan nedir?
Alışınca savunulan mı?
Ve…
İkisi arasında bir çizgi,
Jilet gibi, keskin.
Üzerinde yürüyen herkes,
Bir yerinden mutlaka kanar,
Bir yerinden mutlaka eksilir.

Bölünmüş bir çizgi bu,
Tarafsız kalanı bile bölen.
Bu küçük an için,
Koca bir ömür çöpe giden.
Bir saniyelik korkaklık,
Yıllarca süren pişmanlık.
İnsan bazen bir anlık susuşla,
Kendi mezarını kazdığını anlamaz.

Bazen daha yaşamın tadı yokken,
Toprak tanış olur adınla.
Bazen çiçeği burnundayken,
Kırılır dalın,
Kimse ilgilenmez feryadınla.
Bazen kaçamamış bir hayat,
İçten içe çürütür insanı.
Yaşadım sanırsın,

Oysa tüketmişsindir sadece zamanı.
Kimi zengin, kimi fakir,
Ama son durak eşit.
Tabutların cebi yok,
Mezarlar sınıfsız, sessiz.
Altın da çürür toprakta,
Açlık da susar sonunda.
Herkes bir tek çizgiye dizilir,
Hayatın alaycı adaletinde.

Yol hep aynı,
Sapak yok, kaçış yok.
Sadece kimisi gözünü kapar,
Kimisi bakar ama konuşmaz çok.
Giden de kalan da bilir,
Bu düzen adil değil.
Ama susmak suç ortağı olmaktır,
Bunu da inkâr edemez hiçbir dil.

Ve işte mesele tam burada:
Kaçmak değil artık utanç,
Görüp de susmak utanç.
O çizgi hâlâ orada,
İnce, acımasız, gerçek.
Hangi tarafta olduğun değil,
Ne zaman sustuğun yazar kaderine,
Ve o yazı…
Silinmez,
Affetmez,
Unutmaz.

@NURAL BEKTAŞLI