“Sevmiyor seni” dediniz,
aklınızı vicdan sandınız.
Kalbime ders vermeye kalktınız
oysa siz
hiç dinlemeyi öğrenmediniz.

“Bu devir böyle” diyerek
suçu zamana attınız,
emaneti yere düşürüp
üstüne bastınız.
Sonra da bana
“neden hâlâ seviyorsun?” diye sordunuz.

Bilmezsiniz.
Sevgi bir heves değildir,
terk edince geçmez.
O, Yaradan’dan alınır,
insana ağırlık olur.
Taşıyamayan bırakır,
bırakan da
içinde çürür.

Bakın birbirinize:
Konuşuyorsunuz ama duymuyorsunuz,
bakıyorsunuz ama görmüyorsunuz.
İki kelimenin arasına sıkışmış
sığ bir hayatla
derinlik dersi veriyorsunuz.

Göğe başınızı kaldırmıyorsunuz,
çünkü hesap var.
Yeryüzüne bakmıyorsunuz,
çünkü merhamet ister.
En kolayı:
Sevmemek.
En ucuzu:
Vazgeçmek.

Ama bilin:
Her şey sevmekle başladı.
Yaşatmakla ayakta kaldı.
“Oku” geldi
ve düzeniniz bozuldu.

Emaneti bilen nefesinde anlar yaşamın sevgi olduğunu.