Gitme!
açıp kanatlarını fırtınalara karşı
gitme!

Gitme!
az değil gideceğin yol
kolay değil
ayrılık diyarında bir başına nefes almak
kolay değil
yeniden başlamak
ve yalnızlığın kuytusunda güneşi karşılamak



gitme
gitmek çare değil hiçbir şeye
gidince
durulur sanma içindeki bulanık sular
ne kalbindeki sızın diner
ne gözlerinde yanan ateş söner
ilk an çare gibi gözükse de gitmeler
sonradan
sonradan
çekilmez olur ayrılığın cefası…




gitme
gidince
daha güzel karşılamayacak seni
başka diyarların baharları
daha renkli olup
daha güzel kokmayacaklar
rast geldiğin el bahçelerinin çiçekleri



gitme
gidince
senin olmayacak bütün maviler
uykuların daha derin ve dingin
düşlerin mutluluk getirmeyecek kucak kucak
hayallerin geriye saracak zaman sarmalında
teselli sözcüklerin suskun kalacak
kendini arayacaksın tükenmiş umutlar sokağında




gitme
gidince
geride kalmayacak anıların
kulaklarında çınlayan ses
seninle gelecek gittiğin her yere
gidince
değişmeyecek adın
bazen
yitiklerini arayan
bir kalemin hecelerinde
kendine rastlayacak
suskunca bir köşeye çekilip
adının bütün dillerde yankılanıp
Gökyüzüne yükseldiğini hissedip
ağlayacaksın




gitme
gidince
koklanıp taranmayacak saçların
gidince
büyüyemeyecek içindeki öksüz
bayram sabahları
oturacağın kocaman bir sofra olmayacak
gidince
öfken dinmeyecek
kırgınlığın ise son bulmayacak
zaman her şeyin ilacı desen de
akreple yelkovanın yarışında
onunda gücünün yetmediği şeyleri görüp
görüp yaşayacaksın



gitme
gidince
koyukahve gözlerine dokunan son bakış
her atışında kalbine eşlik eden bir kalp sesi
asla silinmeyecek hafızandan

ve
ne kadar
gittim desen de
korkularınla yüzleştiğinde
anlayacaksın
gitmenin kurtuluş değil
yarım kalmışlık olduğunu


gitme!
ya da sen bilirsin