İçimizde taşıdığımız en eski ülkedir boşluk..
Hiçbir haritaya sığmaz, hiçbir dile sığmaz.
Ama şiir dediğimiz o boşluğun dili olmayı başarmıştır her zaman.
Şair o dilin suyunda kulaç atarken hem kaybolur hem var olur.
Şiir bir kaybolma sanatıdır.. bulmanın değil, aramanın dilidir.
Geri çekilmenin değil kıyıya vurmanın dilidir.

Her şiir biraz da dua gibidir.
Bir akşam duası…
İçinde hem umut hem teslimiyet barındıran bir fısıltı.
Sadece Yaradana değil, insanın kendine de ettiği bir yakarıştır.
Rüzgârın sesiyle karışır, manolya kokusuyla örtülür.
Şiir, sadece duymakla değil, koklamakla, dokunmakla, sezmekle okunur. Her dize bir başka hissin penceresidir.

Bazı sessizlikler duymadığınız hâlde içinde bir şeyleri yıkar.
bir rüzgâr gibi aniden gelir, süzülür, sürünür ve dokunur.
Kimse görmez ama siz onun geçtiği her yeri tanırsınız.
İçinize çöken boşluk aslında varlığın kendisidir.
Görünmeyen yüzüyle, sezgilerle şekillenir.
Şiirin ruhu da böyle değil midir?
Görmediğimiz ama içimizde tanıdığımız bir varlıktır o.

Bir an geçer yüzümüzden.
Hangi mevsimin uğultusu olduğunu bilmeyiz.
Belki sonbaharın içe çeken vedası, belki de ilkbaharın tutuk sevinci… Ama şiirin dili her mevsimi kendi içine alır. Çünkü şiir, zamanın lineer akışını reddeden bir olgudur. O yağmurun başladığı ve hiç dinmediği bir anda kalır bazen. Bazen de boşlukta donmuş bir nida gibi durur öylece.

Bir lambanın gölgesine kapanmak ne çok şeyi anlatır aslında.
Aydınlık sandığımız her şeyin bir karanlıkla dengede durduğunu fark ederiz. Şiir, bu dengeyi bilir. Karanlıkla konuşur ama ışığa doğru eğilir. Çünkü sözcükler hem gizleyenin hem de açığa vuranın çocuklarıdır. Işığın bıçağıyla kesilir her harf, her imge biraz kanar.
İşte o kan şiirin mürekkebidir.

Evet,
yakılsın gecenin kalbine bir fener.
Evet,
çünkü karanlıkta görmek için ışığa da şiire de ihtiyacımız var.

O ışık, sözcüklerin en derin köşelerinde saklı.
ve o feneri yalnızca içimizde yanan bir suskunlukla bulabiliriz.

Sessizliğin imlası, şiirin kendisidir.
Tesbih şairimin kalemi kelimeleri değil duyguları da ehlileştiriyor.
Senin şiirin insanın içindeki boşlukla konuşma biçiminin kendisidir.

Bir dizeyle mevsim değiştiriyor,
bir kelimeyle de içimizdeki eski bir yarayı sarıyorsun.


Sevgiler selamlar o vakit

Kapandı yağmurun şarkısı,
O lambanın gölgesine;
Çağrılmış ırmaklar gibi...

Bir akşam duası esiyor,
Uykusu uyumuş bir uğultuya.

Her bir satırı ayrı güzellikte olan şiirde bölüm ayrımı yapamıyor insan.
Tebrik ederim, sevgiler

“Yak gecenin kalbine bir fener.”, adeta tüm bu soyut karmaşanın içinde bir umut, bir yön arayışı niteliğinde.

Soyut imgelerle bezenmiş, yoğun bir bilinç akışı ve mistik bir atmosfer taşıyor. “İçimdeki boşluğun yönsüz tarikatı” gibi dizelerle metafizik bir sorgulama, yalnızlığın tarifi, zamanın ve varlığın çözülüşü seziliyor.

Tebrikler

Sevgilerimle sairem 🐞