SON HALİM

Bir gün bir haber gelir ansızın:
“Sevgili bekliyor” diye…
Ben benden habersiz,
Sevgili, ben sandığım yerde gülüyor.

Nasıl bir sevgili, nasıl bir aşk bu?
Ne zaman “ben” desem,
Dilimden “sen” dökülüyor.
Adım siliniyor aradan,
Yerine sen yazılıyor.

Bazen ellerim “sen” diye
Beni yazıyor kaleme;
Mürekkep olur yüreğim,
Kâğıda sen akıyorsun.

Nefes alırken fark ediyorum:
İçime dolan hava değil, sensin.
Her solukta başka bir tat,
Başka bir hâl, başka bir vecd.

Sarhoşluğun pençesinde bir çırpınış,
Ruhumun derinliklerinde bir seyahat…
Bir başka âlem, bir başka rüya;
Zaman susmuş, mekân erimiş.

Işık hızında alemler ötesi bir geçiş,
Yedi rengin birde toplanışı;
Gökkuşağı neşe ile raks ederken
Kâinat bir noktaya sığışır.

O nokta ki,
Benliğimin kaybolduğu yer…
Düşünce namına ne varsa
Sen ile kaplanır,
Sen ile sunulur.

İşte bu,
Senin bendeki son hâlin:
Ben dediğim her şeyin
Sen oluşu.