Şükür, kukla değil, hür bir insanım,
Dünyayı gördüğüm göz benim gözüm…
Şahsiyet mührümdür, bu adım, sanım,
Yayını kurduğum öz benim özüm…
.
Yüreğim doğruya, güzele aşık,
Düşünce, gecemi küçülten ışık...
Ürker hep haramdan tuttuğum kaşık,
Kısmete yorduğum az benim azım...
.
Bilimle, teknikle coşarken Batı,
Zirve yapmış bizde “zikir” sanatı…
Cehalette görüp, her kabahati,
Bin utanç sardığım yüz benim yüzüm…
.
Asırlar var bizde, beyin yasaklı,
Dogmatik alimden alırız aklı…
Oysa formül çağdaş kültürde saklı,
İleri sürdüğüm tez benim tezim…
.
İmama sorarsan, “âmin de yeter”,
Sanki din “din değil”, bir nevi eter…
Olur mu saadet, yoksa emek, ter,
Şuurla girdiğim iz benim izim…
.
İçimdeki beni edip de zimmet,
Umut tacirinden dilemem himmet…
Uymam, yanlış yola girmişse ümmet,
Tanrıya verdiğim söz benim sözüm…
.
Güç verir hurafe, bidat cahile,
Onun da bildiği şirk, riya, hile…
Yanarken bu hazin hale ah ile
Bağrıma serdiğim köz benim közüm…
.
Kaplamasın diye ruhumu kurum,
Düşünür, taşınır, dinler, okurum…
Kendi hayatımı kendim dokurum,
Tezgâha gerdiğim bez benim bezim…
.
Bazen şarkı, bazen türkü çalarım,
Bazen zevke, bazen hüzne dalarım…
Bazen şükür, bazen sitem salarım,
Teline vurduğum saz benim sazım…
.
Herkesin hesabı kendine göre,
"Ben"i "biz"e kurban eder her töre...
İnsanlık peşinde iz süre süre,
Arayıp durduğum giz benim gizim...
.
Sürüyle gezerken "biz" tafrasında,
Hakikati sezdim "ben" şifresinde...
Sevgiyle süslenmiş his sofrasında,
Farkına vardığım haz benim hazım...
.
Veli BOSTANCI (Ankara, 2017)