Yoktu mazilerden ,
Sonsuz şehri uyutan yıldızlar,
Ve aralardan kaybolur,
Tutar bilmez bir zaman,
Sözlerini bilmez koca asırlık mazi.

...

Aniden ölüm var, herkes biliyor
Zaman belli değil, yer belli değil
Bazı insan bunu şaka belliyor
Kelam belli değil, söz belli değil

...

bir kaldırım taşının kalbinde açan ince bir eğrelti.
Avrupa sabahı.
Tramvay çanları sufi zikir gibi çoğalıyor,
metal nefes alıp veriyor.


...

sokakta üç aç karın.

Adalet ve namus,
doğruculuk…
Bunlara zikriniz var,

...

Bir kanat vuruşunda yankılanır sessizliğin derdi,
Rüzgâra yazılmış bir çığlık, titrer kanat uçlarında.
Rengârenk bir ölüm sunar bahçelerin en güzel günü,
Tozundan bir iz kalır, avuçlarında zamanın.


...

Çelimsiz çiçekler ezilesi ve darağacı kırılası.
Lakayt insan eşiğinde ömrün
Kıvılcım zanları bahtiyar kırlangıç
Realite ve hayal ve durağan mevsim

...

Bedeninde
Sözlerin kadar
Soğuk nefes alıyor
Kilitlenip duruyor

...

Hakk'ın dergahından inen bir nurdur,
Gönül aynasını siler bu Kur'an.
İki cihan içre en büyük surdur,
Bize doğru yolu böler bu Kur'an.


...

Ezcümle çok zorlamayın kelimeler bir düğümden ibaret başkalarının düğümlediğini sen açamazsın...

Beceremedik her zamanki gibi...
[/ikiyanayasla]


...

Oysa o koridorlar öğretir insana; bazı acıların takvimi yoktur. Duvarlar beyazdır ama umut karanlıkta kalır. Saatler ilerlemez, zaman yürümüyor sanırsın. Oturursun, beklersin, susarsın… Çünkü kelimeler orada işe yaramaz. Beklemek, insanın içinden bir parça kopara kopara geçen bir sınavdır.
Özlediğin insanı rüyanda görmek, dışarıdan bakana tesellidir. Ama çaresi olmayanlar bilir; o rüyalar ilaç değil, yarayı kaşımaktır. Uyanırsın… Kalbin hâlâ onun adını sayıklarken, odanın sessizliği yüzüne tokat gibi çarpar. Bir an gerçek sandığın şeyin hayal olduğunu fark ettiğinde, içindeki boşluk daha da büyür. Rüyada kavuşmak, uyanınca bir kez daha kaybetmektir.
Hayatın çok da ciddiye alınacak bir yer olmadığını, en ağır şekilde öğrenirsin. Planlar, yarınlar, sözler… Hepsi bir hastane koridorunda anlamını yitirir. Orada kimse güçlü değildir. Kimse “ben dayanırım” diyemez. Orada sadece çaresizlik vardır. Ve çaresizlik, insanın dizlerini değil, ruhunu çökerterek çöker.
Bazı uyanışlar vardır; güne değil, kayba açılır gözlerin. Nefes alırsın ama yaşadığını hissetmezsin. İçinden gelen hıçkırıklar boğazına düğümlenir, sessiz kalamazsın. Ağlarsın… Hıçkıra hıçkıra. Çünkü gözyaşı o an tek dildir. Kimseye anlatamadığını, kalbin kendince dışarı akıtır.
İnsan o acıyla değişir. Gülerken bile bir yanı eksik kalır. Kalabalıkların içinde yalnız olmayı öğrenir. Herkes “geçecek” der ama sen bilirsin; bazı acılar geçmez, sadece sen onlarla yaşamayı öğrenirsin. Taşımayı öğrenirsin ama alışamazsın.

...