Bahara çok vakit erken
Olur olmaz duygulanma
Yıldızlar kayıp giderken

Geçmişte neler yaşandı

...

Seninle başlayan satırların bittiği yerde.
Mısralarım seni ararken
Ben kendi dilimi bile hatırlayamaz oldum.

Her kelimem sende düşen bir gölgeydi,

...

bilinmezliğin ortasında kayboldum;
geceyle gündüz arasına sıkışmış bir nefes gibi,
hangi yöne aksa kırılacak bir hayal taşıyorum.

Rüzgâr sözlerimi alıp götürdü,

...

Alıp da başını gitti
Pardon beyefendi, siz gördünüz mü?
Ya da hanımefendi, siz?
Şu aynadaki bey pek cin bakıyor
Yansıma bey hatırlıyor musunuz?

...

Senin gibi o da göçer gider burdan, etme.

Gökkubbede kalır mı sanma ki hiç yerinde,
Senin yoldaşın imanındır onu kaybetme...


...

Zeki dediler,
ama ne kadar güzel giyindiğini
soramadık.
Köşe başında aydınlık,

...

Bir şehir var içimde,
Haritası kaybolmuş bir yalnızlık gibi;
Gölgesini kendine yoldaş eden insanların
kırık aynalarda fısıldaştığı bir ülke…

...

Çocukluğum…
Rüzgârın saçlarımı savurduğu o eski avluda
Ayakkabılarımı çıkarıp toprağa bastığım günlerin
Hâlâ usul usul içimde çınlayan adı.


...

Bırakmıyor peşimi, insanları deneme, kendimce bir sınava koyup sınıfta bırakma isteği. Biliyorum, delirmek üzereyim. Çünkü çekip kulaklarından alamıyorum aklımı karşıma ve konuşmak için fırsat bulamıyorum. Kapatıp gözlerimi, dünyamı ona anlatamıyorum. Beni dinlemiyor, farkındayım, farkındalık ile kalıyor... Aklım, çelimsiz, kara kuru bir tene yenik düşecek değil. O yeni doğmuş çocuk değil. Konuşamıyorum diye beni anlamayacak değil. Olgun, biliyorum ama yaşlı da değil. Şimdi beni selamlamak ve birkaç kelimeyi alıp avucuma koymaktan başka işi yok. Çektirip burnumu, kulaklarıma dert koyup anlamsız şekilde beni üzüyor. Akılsız başım... Bir de şu göğsüm sıkışınca yerine gelse ya. Kendim için başka bir şey istemiyorum. Birinden kurtulsam yenisi hazırda bekliyor. Kalbim her an duracak gibi. Beni ayağımdan prangalı bir şekilde gezdiriyor avluda. Kusup atmak istiyorum içimden. Çünkü kimse gelip o tokadı atmıyor artık. Üzüntü vermek için gitmemeliyim hiçbir yere. Hâlâ gözlerim doluyor. Sağımdaki insan, solumdakine benzemiyor ve hepsinin insanlık ile arasına mesafeler girmiş. Uçurumlar var. İşte bu anlattıklarım rafta eskimiş romanlar. Gemiden limana sallanan mendiller. İçimde yanıp kül olan bir orman ve işte bunlar içimdeki sessizlik. Her insan kör gelir dünyaya. Beklemek aciz insanların işidir. Kalkıp bir şeyler yapmalı. Hiçbir zaman öldürmemeli içindeki çocuğu ama onu herkesle tanıştırmamalı. İnsanlar ile kalabalıklaştırılmış bir dünyada yapayalnız ve kaybolmuşken kışın ortasında bir gamzeli güle içim gidiyor. Yalnızlığımla hiç kimseyken, buğday tanesinden insan olmayı öğrendim. İnsan kalmak artık elimde değil.
2019'

Mehmet Habip Güney

...

N efes,kayaya yazılınca çekilmiyor içime .
E ngin dağ yamaçlarında göğsüm tıkalı.

...